ΠΟΝΟΣ, ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ
Το αίσθημα του πόνου και το συναίσθημα του φόβου είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής του ανθρώπου από τη πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε στη Γη. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην τα έχει γνωρίσει.
Ο πόνος φέρνει φόβο και ο φόβος φέρνει πόνο, γι’ αυτό και κανείς άνθρωπος δεν θέλει ούτε να πονά, αλλά ούτε και να φοβάται.
Έτσι συχνά ψάχνει να βρει τρόπους να τα αποφύγει, χωρίς να αναρωτηθεί:
• γιατί νοιώθει πόνο και φόβο;
• πώς μπορεί να διαχειρισθεί τη δυσαρέσκεια που του προκαλούν;
• είναι βλαβερά ή μήπως έχουν κάποια χρησιμότητα;
• πώς μπορεί να τα εκμεταλλευθεί προς όφελός του;
Αυτό που αναζητούν όλοι είναι η αγάπη.
Ένα μωρό που πονά και φοβάται βρίσκει παρηγοριά στην αγκαλιά της μητέρας, στη μητρική αγάπη.
Κι ο ενήλικας, ιδίως αυτός που δεν γνώρισε τη μητρική αγάπη; Ή αυτός που λυγισμένος από τις δυσκολίες της ζωής έχει πάψει να πιστεύει στη δύναμή της;
Που θα βρει ο άνθρωπος την αγάπη και πως θα την αναζητήσει;
Και αν την βρει τι είναι αυτό που θα του προσφέρει;
Αυτά είναι κάποια από τα ερωτήματα που θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε μ’ αυτήν την ομιλία.
Στη συνέχεια, μπορείτε να παρακολουθήσετε την σχετική ομιλία:
Επιπλέον της εικόνας, για όποιον επιθυμεί να κατοχυρώσει τα προαναφερθέντα νοήματα, ακολουθεί και το κείμενο της ομιλίας.
Ο πόνος και ο φόβος είναι αναπόσπαστο στοιχείο της ζωής του ανθρώπου από τη πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε στη Γη. Δεν υπάρχει άνθρωπος, που να μην τα έχει βιώσει. Ο άνθρωπος θα ήθελε να απαλλαγεί από τη δυσαρέσκεια που του προκαλούν, συνήθως όμως προσπαθεί να απαλείψει τους πόνους και φόβους και δεν αναζητά τα αληθή αίτια.
Ο φόβος είναι το συναίσθημα που επηρεάζει όλη την ύπαρξη του ανθρώπου. Τότε η ενεργοποίηση του νου, της ψυχής και του σώματος είναι άμεση. Ένα ολόκληρο αμυντικό σύστημα εγείρεται.
Η διάνοια είναι σε ετοιμότητα, για να λάβει την πλήρη εικόνα της κατάστασης, η ψυχή σε πλήρη ενεργητικότητα και το σώμα συσπειρώνεται για να είναι έτοιμο να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο. Αυτό βέβαια είναι το ιδανικό.
Συνήθως όμως ο φόβος καταλαμβάνει πλήρως τον άνθρωπο. Η ψυχή ταράζεται, η διάνοια βρίσκεται σε σύγχυση, τα σωματικά συμπτώματα εντείνονται, γίνονται δυσάρεστα, οι αισθήσεις υπολειτουργούν. Γι’ αυτό δεν έχει τη δυνατότητα να εκτιμήσει σωστά την περίσταση, ούτε να εκμεταλλευτεί τις δυνατότητές του στο έπακρον, για την αντιμετώπιση του κινδύνου.
Ψάχνοντας απεγνωσμένα τον «εχθρό» παντού, δεν ασχολείται με τίποτε άλλο παρά με το κακό και καταλήγει να ζεί μέσα σε αυτό. Έτσι χάνει τις στιγμές της πραγματικής ζωής του «σήμερα» και με τις νέες αβλεψίες και αστοχίες του δημιουργεί ένα δυσμενές πεπρωμένο.
Οι φόβοι και οι πόνοι, οι οποίοι δεν αντιμετωπίζονται εγκαίρως και αποτελεσματικά, εγκλωβίζουν τον άνθρωπο μέσα σε έναν κυκεώνα σκέψεων και συναισθημάτων, σε ένα σκοτεινό κουβάρι και ο μόνος άνθρωπος που μπορεί να το ξεδιαλύνει για να τον ελευθερώσει είναι ο ίδιος του ο εαυτός.
Πως όμως θα έλθει σε επαφή με τον εαυτό του, όταν κατά τη διάρκεια της ζωής του έχουν συσσωρευτεί γνώμες, αντιλήψεις, πεποιθήσεις άλλων, τις οποίες αποδέχθηκε και υιοθέτησε αβασάνιστα; Πολλές δικαιολογίες μπορεί να μας παρουσιάσει για να μας αποτρέψει από την προσπάθεια.
«Δεν έχω ελεύθερο χρόνο» είναι μια από αυτές. «Αν όμως οι άνθρωποι μπορούσαν ν’ αναρωτηθούν πως χρησιμοποιούν τον ελεύθερο χρόνο τους, θα διαπίστωναν ότι με μανία προσπαθούν να σκοτώσουν τον καιρό τους, από φόβο μήπως παραμείνουν μόνοι τους και υποχρεωθούν να σκεφθούν».
Άλλο ένα εμπόδιο είναι οι πλανεμένες ιδέες, που προκαλούν νοητικά και ηθικά βάρη στον άνθρωπο , προκαταλαμβάνουν τη σκέψη του και κατευθύνουν τη ζωή του.
Και θα μου πείτε δεν υπάρχει σωτηρία; Βεβαίως υπάρχει! Απαιτείται όμως προσπάθεια. Η προσπάθεια είναι νόμος του επιπέδου αυτού. Το που και πως θα κατευθύνει την προσπάθειά του ο άνθρωπος το αποφασίζει με το πνεύμα του και το προετοιμάζει με τη διάνοιά του. Η ψυχή του συνεργάζεται, τον εμψυχώνει. Χάρις στο πνεύμα του αντιλαμβάνεται τα συναισθήματα, αλλά και σκέπτεται, στοχάζεται, συλλαμβάνει ιδέες.
Για να απαλλαγούμε από τα βάρη, τους ανώφελους πόνους και αβάσιμους φόβους, θα πρέπει να ενεργοποιήσουμε τη θέλησή μας, να μοχθήσουμε για να αντισταθούμε στον φόβο και να μην του επιτρέψουμε να εγκατασταθεί επί μονίμου βάσεως στην ψυχή μας.
Θα πρέπει να ενεργοποιήσουμε μια ψυχική δυναμική ιδιότητα, που εκ φύσεως διαθέτουμε, την πίστη στην οποία βασίζεται κάθε μας πνευματική εκδήλωση. Αυτή επιτρέπει την εξακολουθητική πεποίθηση στον εαυτό μας και στα αποτελέσματα των πράξεων και των συλλήψεών μας. Αν ο άνθρωπος δεν έχει πίστη σ’ αυτό που επιχειρεί, αν δεν έχει την ενδόμυχη πεποίθηση ότι θα κατορθώσει να πραγματοποιήσει αυτό που επιδιώκει, δεν θα επιχειρούσε απολύτως τίποτε.
Η Σεβαστή μας Μητέρα Δώρα δονούμενη από αγάπη για τον άνθρωπο που πάσχει, αναζήτησε και βρήκε τα αίτια της δυστυχίας του που συνοψίζονται στη φράση : «Ο άνθρωπος φοβείται τη δύναμη και δεσπόζει δια της δυνάμεως». Συνεπεία αυτής της κατάστασης η δύναμη πρωτεύει της Δικαιοσύνης και της ευθύτητας. Κι αυτό το διαπιστώνουμε στην εποχή μας καθώς η ακραία βία χρησιμοποιείται για ασήμαντη αφορμή.
Γι’ αυτό και η ΣμΜ Δώρα για να θεραπεύσει το πρόβλημα, μας παρέδωσε τη Διδασκαλία της προκειμένου να μπορέσει ο άνθρωπος να διαμορφώσει προσωπικότητα, αληθινή, ελεύθερη και βεβαιωμένη, χωρίς την παρεμβολή άλλης θελήσεως εκτός από την δική του.
Είναι μία Διδασκαλία Αγάπης, η οποία βρίθει Σοφίας στηριγμένη στους πνευματικούς και φυσικούς νόμους, που διέπουν το σύμπαν και τον άνθρωπο. Του προσφέρει τον ασφαλή οδηγό για να γνωρίσει τον εαυτό του και τις δυνατότητες του, να χαράξει μία πορεία ζωής προς την ανόρθωση της ύπαρξής του, επανόρθωση των σφαλμάτων του και συμμετοχής στην εξέλιξη και την αληθινή ευτυχία.
Η Αγάπη είναι ένα από τα πιο μεγάλα μυστήρια της ζωής και της ύπαρξης. Είναι μυστήριο, διότι αγνοούμε τη φύση της, αδυνατούμε να την καθορίσουμε, υφιστάμεθα όμως την ακτινοβολία της, μετέχουμε της δραστηριότητάς της και αποτελεί στοιχείο του «είναι» μας.
Η Αγάπη πρωτοστατεί στη δημιουργία των μορφών κι έτσι στη φύση απολαμβάνουμε όλη αυτή την ποικιλία. Είναι η Αγάπη από την οποία πηγάζει το Κάλλος. Ο άνθρωπος τη συνέλαβε, αντικρίζοντας τα πλάσματα και τις μορφές της Δημιουργίας.
Τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα που διακρίνουν τον άνθρωπο από τα ζώα είναι η πνευματικότητα, η συνείδηση και η δυνατότητα να παρατηρεί τον εαυτόν του.
Για να συμβεί όμως αυτό- για να έχουμε συνείδηση- θα πρέπει να μπορούμε να συγκρίνουμε αντικειμενικά αυτό που μας περιβάλλει σε σχέση με τον εαυτό μας, τον οποίο επίσης θα πρέπει να παρατηρούμε αντικειμενικά. Τότε η κρίση που θα εκφέρουμε, σταθμίζοντας τα δεδομένα, θα είναι η κατάλληλη για να κάνουμε τα επόμενα βήματα της ζωής μας. Διότι θα γνωρίζουμε όχι μόνο τι κάνουμε, αλλά και γιατί το κάνουμε. Για να γίνει αυτό είναι απαραίτητη η αγαστή συνεργασία της Νόησης και του αίσθους.
Ο άνθρωπος, όμως, βυθισμένος στην ασυνειδησία του και στην καθημερινότητά του και με την προσοχή του στραμμένη προς τον εξωτερικό κόσμο, συνήθως αντιλαμβάνεται μόνο ό,τι λειτουργεί με τα παράγωγα της Σοφίας και κυρίως τη λογική. Και νοιώθει συναισθήματα, χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι τούτο οφείλεται στη δράση της Αγάπης στην ψυχή του. Αποτέλεσμα τούτου είναι το ότι η λογική και το συναίσθημα συγκρούονται συχνά και ο άνθρωπος βιώνει έναν εσωτερικό πόλεμο, τον οποίο μεταφέρει με τις εκδηλώσεις του και στον περίγυρο.
Πως λοιπόν το καλό θα ανθίσει, εάν δεν το σπείρει η Αγάπη; Κι όπως αντιλαμβάνεσθε, δεν μιλάμε για την συναισθηματική έκφραση του ανθρώπου, η οποία είναι ανάμεικτη με εγωισμούς, πλάνες, επήρειες, συμφέροντα και εμφανίζεται παραποιημένη. Ούτε βέβαια το έλλειμμα, που ίσως νοιώθουμε μέσα μας, λόγω δυσάρεστων βιωμάτων. Μιλάμε για την Αγάπη που δημιουργεί που ζωοποιεί, που προσφέρει τη ζωή χωρίς να ζητά αντάλλαγμα.
Αυτή είναι η πνευματική Αγάπη, στην οποία ο άνθρωπος εκ φύσεως μετέχει. Αυτή δεν μπορεί ούτε να την αγοράσει ούτε να την πουλήσει, παρά μόνο να ψάξει μέσα του να την βρει. Να γίνει δεκτικός στην αντανάκλασή της και τότε μπορεί να μετέχει στη ζωοποιό δράση της.
Είναι αυτή που θα απαλύνει τους πόνος και θα του γλυκάνει τη ζωή, αυτή που του στέλνει τα ρεύματα της πίστης και της ελπίδας και τακτοποιεί το εσωτερικό του είναι.
Η Αγάπη είναι αυτή που τελικά θα ισορροπήσει τη συνείδησή του, όπως ακριβώς ισορροπεί τις σφαίρες του Σύμπαντος, όταν έχει ενεργητικό ρόλο στη διαμόρφωση της κρίσης του.
Χάρις στη διαύγεια της συνείδησης ο άνθρωπος θα δει την πραγματικότητά του όπως ακριβώς είναι, αλλά και αυτήν του περιβάλλοντός του.
Η λογική του θα εμπνέεται από την πνευματική Αγάπη. Οι φανταστικοί και οι υπερβολικοί φόβοι θα διαλυθούν, καθώς δεν είχαν λογικό έρεισμα. Και τότε τα προσωπεία των δυναστών θα χαθούν, διότι ο άνθρωπος δεν θα τροφοδοτεί πια ο ίδιος τη ζωώδη δύναμή τους.
Χάρις στην ενεργητική δράση της Αγάπης, δύο φύσεις του ανθρώπου -η πνευματική και η υλική -θα μπορέσουν, πλέον να συνεργασθούν για να πραγματοποιήσει το σκοπό της ενσάρκωσής του.
Η Σεβαστή μας Μητέρα Δώρα έχει εκφράσει με το γραπτό και προφορικό λόγο ό,τι ήταν δυνατόν να εκφραστεί και να λεχθεί για την Αγάπη και προσπάθησε μέσα από τη σύντομη ζωή της και το έργο της, να αφυπνίσει στον άνθρωπο την αρετή αυτή του όντος του, να ζωντανέψει την κινητήρια δύναμη, το μαγικό μοχλό της ανθρώπινης ευτυχίας, κυριαρχίας και ισχύος.
Παρ’ όλα αυτά, η Αγάπη εξακολουθεί να είναι Μυστήριο Μέγα, μυστήριο που αποκαλύπτεται μόνο σ’ εκείνον που την εκφράζει και τη ζει, αλλά και πάλι, κατά το μέτρο που την εκφράζει και τη ζει.
