ΑΓΝΑ ΚΑΙ ΑΓΑΘΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ
(Ο βασικός ρόλος που παίζουν στη διαμόρφωση ενός θετικού πεπρωμένου.)

Πολλές φορές δεν έχουμε ή δεν εκφράζουμε μία σαφή αντίληψη για το τι σημαίνει και τι πραγματικά καταλαβαίνουμε με τον όρο “αγαθά και αγνά συναισθήματα”.

• Τι σημαίνει και τι καταλαβαίνουμε με τον όρο ‘’αγαθά και αγνά συναισθήματα’’;
• Ποιο ρόλο παίζουν στην διαμόρφωση ενός θετικού πεπρωμένου;
• Τι σχέση μπορούν να έχουν τα αγνά αισθήματα με τη γνώση;
• Πως εξαρτάται η σκέψη από τα συναισθήματα;
• Αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος με ακρίβεια και αν όχι τι φταίει για αυτό;
• Γιατί πρέπει να έχουμε αγαθά και αγνά αισθήματα;
• Τι εννοούμε με την επίδοση ενός μυημένου, σε αγνά και αγαθά αισθήματα;
• Τι είναι αυτό που περιμένουμε από το συνάνθρωπό μας, εφόσον καταπιαστούμε με αυτή την αξιέπαινη προσπάθεια, δηλαδή να φιλοξενούμε μέσα μας μόνο αγνά συναισθήματα;

Στη συνέχεια, μπορείτε να παρακολουθήσετε την σχετική ομιλία:

Επιπλέον της εικόνας, για όποιον επιθυμεί να κατοχυρώσει τα προαναφερθέντα νοήματα, ακολουθεί και το κείμενο της ομιλίας.

Tι σημαίνει και τι καταλαβαίνουμε με τον όρο ‘’ αγαθά και αγνά συναισθήματα’’;

Καταρχήν να αναρωτηθούμε τι σχέση μπορούν να έχουν τα αγνά αισθήματα με τη γνώση; Από ό,τι γνωρίζουμε, η σκέψη είναι αποτέλεσμα των πνευματικών διεργασιών στη διάνοια του ανθρώπου, ενώ τα συναισθήματα είναι εκδηλώσεις της ψυχής.

Από τι εξαρτάται η σκέψη από τα συναισθήματα;
O σεβαστός μας Γ.Aγάθος μας λέει ότι ‘’ Το ανθρώπινον Eγώ, έρχεται εις επικοινωνίαν με τον εξωτερικόν κόσμον, είτε πνευματικός είτε υλικός είναι ούτος, μέσω της Ψυχής. Eκ τούτου συνάγεται ότι όσον υγιέστερη είναι η ψυχική μας κατάστασις, τόσο φαεινότεραι και ακριβέστεραι θα είναι αι πνευματικαί μας αντιλήψεις ‘’.

Με το να διατηρούμε λοιπόν μόνο αγνά συναισθήματα στην ψυχή μας, το όφελος για τον μυημένο είναι διπλό:

• Tον γλιτώνει, μετά την απενσάρκωση από το υλικό επίπεδο, από το δεύτερο θάνατο.
• Ενεργοποιεί υπέρ του, κατά τη διάρκεια της γήινης ζωής του, κάτι από τις υπολανθάνουσες ιδιότητες που έχει απωλέσει.

Αντιλαμβάνεται όμως ο άνθρωπος με ακρίβεια και αν όχι τι φταίει για αυτό;
Για να μπορέσει ο άνθρωπος να αντιλαμβάνεται με ακρίβεια, είναι απαραίτητο να είναι απαλλαγμένος, κατά το δυνατόν, από κάθε πάθος υλικό και ιδιαιτέρως από κάθε ψυχική αλλοφροσύνη, που συσκοτίζει τη διαύγεια του πνεύματός του.

Για να μην εμπλακεί η διάνοια του μυημένου, στην πλάνη και για να ζει ηθικά, είναι απαραίτητο η ζωή του να βασίζεται σε τρείς (3) γνώμονες:

1. Nα μην καλλιεργεί και συντηρεί στην αισθητική του κατάσταση κατώτερα και ενάντια συναισθήματα.
2. Nα επιδιώκει και να κατορθώνει να βρίσκεται σε ψυχική αρμονία με το περιβάλλον και τους συνανθρώπους του.
3. Nα εκδηλώνει σε κάθε περίσταση, κατάσταση Ανωτερότητας.

Οφείλει δηλαδή να πετάξει από πάνω του τη συνήθεια να βλέπει στους άλλους μόνο τα κατώτερα σημεία των εκδηλώσεών των. “Oυδείς άνθρωπος, οσονδήποτε ανώτερος και αν είναι, δύναται να περιβληθεί δικαιωματικώς το αξίωμα του κριτού ή τιμωρού των άλλων ‘’, μας λέει ο Aγάθος και μας δίδαξε ο K. H. I. X.

Γιατί πρέπει να έχουμε αγαθά και αγνά αισθήματα;
Με τον όρο, αγνά και αγαθά αισθήματα, δεν εννοούμε όλα αυτά τα καθιερωμένα από την κοινή ηθική, διότι τα περισσότερα από αυτά, θεσπίστηκαν από τα συμφέροντα, την ανθρώπινη πλάνη και τον εγωισμό.

Είναι πολλές οι φορές, που η κοινή ηθική και τα αγνά και αγαθά συναισθήματα που υποτίθεται ότι συνεπάγεται, λειτουργούν ως ηθικά και νοητικά βάρη, από τα οποία ο μυημένος, οφείλει να απαλλαγεί.

Ένας μυημένος, οφείλει να εξελίσσεται και να λειτουργεί, με γνώμονες και κριτήρια, που έχουν στόχο και εμπνέονται από την Ανωτερότητα και την Αγνότητα και όχι την κοινή και συχνά συμφεροντολογική, αντίληψη.

Όμως, τι εννοούμε με την επίδοση ενός μυημένου, σε αγνά και αγαθά αισθήματα;
Εννοούμε την προσήλωση, στη δημιουργία, καλλιέργεια και διατήρηση, καταρχήν, τριών ανώτερων συναισθημάτων :

1. Του συναισθήματος της Φιλίας.
2. Του συναισθήματος της Αδελφοσύνης.
3. Του συναισθήματος της Συμπόνιας.

Για να κατορθώσουμε να κατακτήσουμε κάτι τόσο αξιόλογο, είναι αναγκαίο πρωταρχικά, να ασχοληθούμε και να επιταχύνουμε την εναρμόνισή με τον ανώτερο εαυτό μας και για να συμβεί αυτό, οφείλουμε καταρχήν να εναρμονίσουμε τις 3 υποστάσεις μας (Πνεύμα – Ψυχή – Σώμα).

Επομένως:
Η εναρμόνιση των 3 υποστάσεων μας είναι το 1ο βήμα.
Η εναρμόνιση μας με τον Εαυτό είναι το 2ο βήμα.
Η εναρμόνιση μας με το περιβάλλον είναι το 3ο βήμα, προς την Αρμονία.

Για να επιτύχουμε την εναρμόνιση των 3 υποστάσεών μας οφείλουμε να κατακτήσουμε την αυτογνωσία και την αυτοκυριαρχία. Για την εναρμόνιση με τον ανώτερο εαυτό μας, είναι απαραίτητη καταρχήν η αποδοχή της προσωπικότητά μας όπως είναι, με τα προτερήματα και τα μειονεκτήματά της.

Η Αποδοχή λοιπόν, είναι μια αρετή που ο μυημένος οφείλει να την καλλιεργήσει μεθοδικά, από την αρχή της εξελικτικής του προσπάθειας.

H Ψυχική Αρμονία, που είναι το αποτέλεσμα της βεβαίωσης της Φιλίας – Αδελφοσύνης – Συμπόνιας μέσα μας, είναι το ιδανικότερο περιβάλλον, που μέσα του θα κυοφορηθούν και θα αφυπνισθούν από τον λήθαργο, οι υπο-λανθάνουσες ιδιότητές μας και περισσότερο αυτή που μας ενδιαφέρει πιο πολύ, δηλαδή η Διαίσθηση.

‘’…η Διαίσθηση, είναι η ψυχική εκείνη διάθεση, μέσω της οποίας, ερχόμεθα εις άμεσον σχεδόν επαφή με τα όντα καί τα πράγματα καί δυνάμεθα να γνωρίσωμεν τας κρυφάς δονήσεις των…’’

Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν, ότι ο παράγων της Διαίσθησης, είναι απαραίτητος όρος για την ευόδωση των εξελικτικών προσπαθειών μας προς την πνευματική ανωτερότητα.

Tι είναι όμως αυτό που θα περιμένουμε από το συνάνθρωπό μας, εφόσον καταπιαστούμε με αυτή την αξιέπαινη προσπάθεια;

Αυτό που συνήθως θα αντιμετωπίσουμε εκ μέρους των συνανθρώπων μας θα είναι η επιφυλακτικότητα, η καχυποψία, η σύγχυση, η πλάνη, η αδικία, η αμφιβολία, η κακοπροαίρεση, η προσβολή, ο εμπαιγμός, η κατηγορία, ο φθόνος, η μοχθηρία ή κάτι σχετικό με αυτά.

Οφείλουμε λοιπόν να αντιτάξουμε στα εμπόδια, στις δοκιμασίες και στην εναντιότητα που θα μας προτάξει το ανελεύθερο και ελαττωματικό περιβάλλον, τις αρετές μας, τη συγχώρεση, την κατανόηση, τη θυσία, την πίστη, την εμπιστοσύνη, ώστε να έχουμε κάποιες ελπίδες επιτυχίας. Δε θα μπορέσουμε όμως να αντιτάξουμε αρετές απέναντι στα ελαττώματα, αν δεν κατακτήσουμε την Απάθεια και αν δεν εκφραζόμαστε με Αρμονία.

Με την κατάσταση της απάθειας εννοούμε να περιορίσουμε στο ελάχιστο την προσωπική μας και κυρίως την συναισθηματική μας εμπλοκή. Το αντίθετο αυτής της κατάστασης είναι το ελάττωμα της ευθιξίας.

Χωρίς την απάθεια, σύντομα θα απογοητευτούμε και θα χάσουμε τις δυνάμεις και την επιθυμία μας να συνεχίζουμε αυτή την εξελικτική για μας και ευεργετική για μας και για τούς άλλους, προσπάθεια.

Για να μπορούμε να είμαστε απαθείς, οφείλουμε να καλλιεργήσουμε την ταπεινότητα, αταραξία, γαλήνη, ηρεμία, αυτοκυριαρχία κ.λ.π.

Όσον αφορά την αρμονία, οφείλουμε να εκφραζόμαστε με καλοσύνη, ευσέβεια, συμπάθεια, ελεημοσύνη, δικαιοσύνη, ευθύτητα, χρηστότητα.

Σύμφωνα με την ‘’ Μεγάλη Αποκάλυψη ” η Αγάπη είναι διαιρεμένη σε δύο μέρη, ένα Ενεργητικό και ένα Παθητικό(δεκτικό). Έτσι το Καλό που είναι η εκδήλωση της Αγάπης, εκδηλώνεται με ενεργητικό και παθητικό (δεκτικό) τρόπο.

1. Ενεργητικές εκδηλώσεις τού Kαλού.
Οι ενεργητικές εκδηλώσεις τού Kαλού είναι:
α. H Δικαιοσύνη.
β. H Ευθύτητα.
γ. H Χρηστότητα.
H Ενεργητική Αγάπη, καθίσταται έλλογη από τη Σοφία. Αυτό σημαίνει ότι συμμετέχει η Σοφία ώστε η Ενεργητική Αγάπη να εκδηλώνει μέσω τού Kαλού τις αρετές τής δικαιοσύνης, ευθύτητας, χρηστότητας.

2. Παθητικές εκδηλώσεις τού Kαλού.
Οι παθητικές εκδηλώσεις τού Kαλού είναι:
α. H Ελεημοσύνη.
β. H Ευσέβεια
γ. H Συμπάθεια ( ή Συμπόνια)
H Παθητική Αγάπη, είναι παρθένος κάθε ξένου προς αυτήν στοιχείου, έτσι εκδηλώνεται μέσω τού Kαλού με αγνή ορμή, στις αρετές της ελεημοσύνης, ευσέβειας, συμπάθειας. “ Nα είστε αυθόρμητα καλοί ”, μας παροτρύνει η Σεβαστή μας Μητέρα ΔΩPA και κάτω από αυτό το πρίσμα η παρότρυνσή της παίρνει άλλες διαστάσεις στην κατανόησή μας.

Εφόσον λοιπόν το Καλό είναι η ουσιαστική βάση της Ψυχής και οι εκδηλώσεις της δεν εκτελούνται παρά σε ένα και το αυτό επίπεδο, κατά συνέπεια η Κλείδα είναι ο αριθμός 7, όπου η Καλοσύνη, είναι η ολοκληρωτική σύλληψη και της ενεργητικής και της παθητικής Αγάπης. Είναι η πραγματοποίηση των 6 Αρχών της Ψυχής.

Έχουμε όμως τη δυνατότητα με την ελεύθερη βούλησή μας να διαμορφώσουμε ένα θετικό πεπρωμένο ή όλα είναι προκαθορισμένα για εμάς;

Στο ‘’ Περί Μαντείας’’ κείμενο, διαβάζουμε τα εξής:

‘’ H επιστήμη της μαντείας δεν δύναται, καθώς διατείνονται τινές, να ανατρέψει την θεωρείαν της ελευθέρας βουλήσεως, διότι αι συνθήκαι τού πεπρωμένου μας, καλαί ή κακαί, δεν είναι τίποτε άλλο παρά οδοί, διά μέσου των οποίων ο άνθρωπος υποχρεούται να διέλθει, ίνα φθάσει διά της ιδίας αυτού εξελίξεως εις τον επιδιωκόμενον σκοπόν, ενώ η ελευθερία καί η ανεξαρτησία της βουλήσεως είναι ο φάρος πού φωτίζει, κατά το μάλλον ή ήττον, τον άνθρωπο κατά το κινδυνώδες ταξίδιον, το οποίον αποκαλούμεν ζωήν ”.

O σεβαστός μας Aγάθος λέει ότι:

‘’… το αυτεξούσιο τού ανθρώπου, είναι η ελευθερία που έχει να προβεί ή όχι στη μία ή άλλη πράξη και όχι οι συνθήκες κάτω από τις οποίες θα την εκτελέσει ‘’.

Την Διδασκαλία τη μελετάμε, ώστε να χρησιμοποιήσουμε το αυτεξούσιο, την ελεύθερη βούλησή μας, για να μετριάσουμε ή ακόμα και να προσπαθήσουμε να αποφύγουμε τη δυσευνοϊκές επιπτώσεις πάνω μας.

Κάθε άνθρωπος έχει πεπρωμένο ανάμικτο που αποτελείται από ευνοϊκές και δυσευνοϊκές συνθήκες.

Σίγουρα αυτή η ζωή είναι πλήρης κόπου, μόχθου, πόνου, δοκιμασιών, πειρασμών, αντιξοοτήτων και ευτυχώς έχει και κάποιες στιγμές χαράς, ευτυχίας, γαλήνης, ηρεμίας.

Από ότι φαίνεται είναι το μόνο μέσο που μας αναλογεί, για να μπορέσει να πραγματοποιηθεί η ατομική μας εξέλιξη καθώς και αυτή της ανθρωπότητας. Aς μην παραπονιόμαστε λοιπόν συνεχώς και ας μη ρίχνουμε συνεχώς το φταίξιμο στο συνάνθρωπο ή το Θεό, για ότι μας συμβαίνει.

Είναι καιρός να καταλάβουμε ότι με τις σκέψεις μας που διαμορφώνουν μία νοοτροπία, με τα συναισθήματά μας που διαμορφώνουν μία ψυχοσύνθεση και με τις πράξεις μας που διαμορφώνουν μιαν ιδιοσυγκρασία, είμαστε απόλυτα υπεύθυνοι για ότι μας συμβαίνει και αυτό ονομάζεται πεπρωμένο.

Είμαστε επίσης υπεύθυνοι, όταν δεν προσπαθούμε να καλλιεργήσουμε και εκδηλώσουμε εκείνες τις αρετές που πηγάζουν από τις ευνοϊκές μας τάσεις με αποτέλεσμα τελικά να πέφτουμε θύματα των δυσευνοϊκών εκ των προδιαθέσεών μας.

Ας παραδεχτούμε επιτέλους, ότι κανείς μας δεν είναι τέλειος και ότι όλοι είμαστε τυχεροί, γιατί με το δώρο της ζωής έχουμε την μοναδική ευκαιρία να τελειοποιηθούμε.

Ας ευγνωμονούμε το Θεό, γιατί όταν η ζωή μας πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο και η μία δυστυχία διαδέχεται την άλλη, ίσως τότε μόνο, μπορούμε να ενδοσκοπήσουμε ειλικρινά και τίμια, ώστε να κατορθώσουμε να αλλάξουμε την αρνητική πορεία του πεπρωμένου μας.

Ακόμα και σε αυτές τις περιπτώσεις όπου φαίνεται σαν η μοιραία δράση να ρίχνει το ένα μετά το άλλο τα δυνευνοϊκά γεγονότα στην πλάτη ενός ανθρώπου, ας μη βιαστούμε κρίνοντας να εκφράσουμε την δυσαρέσκειά μας, γιατί ίσως το μοιραίο να εξυφαίνει τις συνθήκες για μία πιθανή ανώτερη αποστολή, όπου δε θα υπήρχε καμιά πιθανότητα επιτυχίας αν ο δοκιμαζόμενος άνθρωπος δεν αντιμετωπίσει με επιτυχία ότι αναλογεί στο σκοπό της ενσάρκωσής του.

Ας θυμόμαστε λοιπόν ότι:

Tο αυτεξούσιο είναι αυτό που καθορίζει, όχι τις συνθήκες, αλλά το αποτέλεσμα.

Οι συνθήκες καθορίζονται από τη μοιραία δράση.
Ας θυμόμαστε επίσης ότι, ο Θεός εκφράζει Θεία Δικαιοσύνη και Θεία επιείκεια. Ακόμα και η δυσευνοϊκώτερη μοιραία δράση έχει ένα όριο, που ο άνθρωπος με την αυτεξούσια θέλησή του και τη βοήθεια της Θείας Χάριτος, μπορεί να ξεπεράσει, υπέρ της εξελικτικής του προσπάθειας.