ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ
Στην ελεύθερη αυτή συνεδρίαση θα ασχοληθούμε με το τι είναι η συν-είδηση, δηλαδή το γνωρίζειν μαζί με κάποιον.
Ποιος είναι αυτός ο κάποιος, τι εννοούμε όταν λέμε ότι σκοπός του ανθρώπου είναι να λάβει συνείδηση του εαυτού του και τι σχέση έχει ο εαυτός και το εγώ.
Τι είναι το άτομο και τι η ενσυνείδητη ατομικότητα και ποιος είναι ο ρόλος τους στην δημιουργία της συνείδησης. Τι συμβαίνει με την έμφυτη παρόρμηση του ανθρώπου προς το καλό, το οποίο εκδηλώνει στα πρώτα βήματα της ζωής του και γιατί μετά αρχίζει μια αντίθεση και μια απομάκρυνση από την έμφυτη αυτή παρόρμηση προς το καλό.
Θα δούμε με παραδείγματα τα στάδια δημιουργίας της συνείδησης και πώς ο άνθρωπος μέσα από συγκρούσεις και ζυμώσεις δημιουργεί την ατομική του αλήθεια και πώς η ατομική αυτή αλήθεια θα μετουσιωθεί σε συνείδηση.
Τέλος θα δούμε ποια είναι τα στοιχεία εκείνα με τα οποία ο άνθρωπος οφείλει να συνθέσει την συνείδησή του.
Αυτά και άλλα ερωτήματα θα μας απασχολήσουν και θα επιχειρήσουμε να δώσουμε απαντήσεις σύμφωνα με την διδασκαλία μας.
Στη συνέχεια, μπορείτε να παρακολουθήσετε την σχετική ομιλία:
Επιπλέον της εικόνας, για όποιον επιθυμεί να κατοχυρώσει τα προαναφερθέντα νοήματα, ακολουθεί και το κείμενο της ομιλίας.
Η λέξη συνείδηση είναι σύνθετη από το συν και οίδα (γνωρίζω), δηλαδή είναι το βλέπειν, το γνωρίζειν, μαζί με κάποιον κι επομένως δεν μπορούμε να μιλήσουμε για συνείδηση χωρίς να αναφέρουμε για το ΕΓΩ, καθότι η κύρια διδασκαλία των μεγάλων μυητικών σχολών ήταν η επιστήμη του ΕΓΩ, την οποία αποκαλούμε Συνείδηση.
Όταν συνεχώς επαναλαμβάνουμε το ΓΝΩΘΙ Σ’ ΑΥΤΟΝ κι όταν τονίζουμε ότι σκοπός του ανθρώπου είναι να λάβει συνείδηση του Εαυτού, ποιος είναι αυτός ο Εαυτός, τον οποίο καλούμαστε να γνωρίσουμε και ποιος είμαι εγώ? Εκείνο που μπορούμε και μάλλον πρέπει να καταλάβουμε πολύ καλά είναι ότι άλλο πράγμα είναι ο Εαυτός μου και άλλο εγώ.
Ο άνθρωπος ως κοσμικό ον συνίσταται από δυο πρωταρχικές και αιώνιες αρχές, την Υπερουσία και την Ουσία. Προκειμένου το Υπερουσιαστικό ΕΓΩ να ενσαρκωθεί, κατερχόμενο, περιβάλλεται από ένα σύνολο επενδυμάτων, το σύνολο των οποίων αποτελεί το άτομο η την προσωπικότητα του ΕΓΩ. Έτσι μέσα στην ουσία δημιουργείται ένας εντοπισμός, ένα ουσιαστικό η Φυσικό εγώ, το οποίο τελεί σε αντίθεση προς το Υπερουσιαστικό ΕΓΩ.
Όταν λέμε ότι κάθε άνθρωπος οφείλει να δημιουργήσει την προσωπικότητά του εννοούμε ότι οφείλει να κατακτήσει το ΕΓΩ του, το Ανώτερο, η διαφορετικά, το Φυσικό η κατώτερο εγώ, να ενωθεί με το Υπερουσιαστικό ΕΓΩ.
Η ένωση αυτή είναι αρκετά δύσκολη, διότι το Φυσικό η κατώτερο εγώ φέρει μέσα του το στοιχείο του αποχωρισμού από την Υπερουσία, ο οποίος αποχωρισμός δημιουργεί την ατομικότητα, αυτό που λέμε άτομο.
Το Φυσικό λοιπόν η κατώτερο εγώ, με όλα αυτά που το συνθέτουν, αντιπροσωπεύει για κάθε άνθρωπο την ταυτότητά του, την ύπαρξή του κι έτσι, όπως επιβάλλει ο νόμος της δυάδας, το φυσικό εγώ νομοτελειακά αποτελεί το δεύτερο σκέλος της δυάδας, μαζί με το Ανώτερο Εγώ, προκειμένου, μέσω αυτών των αντιθέτων, να δημιουργηθεί η συνείδηση.
Για να φθάσει όμως ο άνθρωπος στη συνείδηση, μέσω των γνωστών μας βημάτων (εμπειρία, πείρα, κρίση, γνώση, συνείδηση) πρέπει να καλύψει η διαφορετικά να γεμίσει έναν εσωτερικό του χώρο, ο οποίος, σύμφωνα με τον ορισμό για την προσωπικότητα του ΣμΔ Δώρου, καλείται, Ενσυνείδητη ατομικότητα.
Ο “χώρος” αυτός, κατά το πρώϊμο στάδιο της ζωής του ανθρώπου, είναι καθαρός και παρθένος. Με την καταγραφή των πρώτων εμπειριών όμως, μία υποτυπώδης κρίση αρχίζει να αναφαίνεται, καθώς και κάποιες μορφές των πρώτων γνώσεών του.
Στη φάση αυτή τα πάντα χαρακτηρίζονται από την αγνότητα. Πριν, στα πρώτα του βήματα, δεν υπήρχε το δύο, υπήρχε μόνον το ένα. Τώρα εμφανίζεται μπροστά του, το μεγάλο προνόμιο, αλλά και η μεγάλη υποχρέωση να κάνει επιλογή, να διαλέξει και να αποφασίσει μεταξύ δύο. Σε κάθε του βήμα πλέον ορθώνεται συνεχώς για να τον σταματήσει μια δυάδα. Η Δυάδα: Καλό – κακό, Αλήθεια – ψεύδος, Αγάπη – Μίσος, Ωφέλιμο – επιβλαβές κλπ.
Αγωνίζεται δηλαδή να αποκτήσει την γνώση της Αλήθειας και του Καλού, με την βοήθεια των αντιθέτων εννοιών.
Οι ιδιότητες του πνεύματος, της ψυχής και του σώματός του και με την θαυμαστή μεταξύ τους συνεργασία, του παρέχουν όλες τις δυνατότητες, τις οποίες αρχίζει να αξιοποιεί κι έτσι αρχίζει τη δημιουργία εμπειριών, η επανάληψη των οποίων τον οδηγεί στην πείρα.
Στο επίπεδο αυτό, λαμβάνοντας χώρα η εργασία της παραβολής, επί των στοιχείων της πείρας, αρχίζει να αναπτύσσεται η κρίση του.
Με την κρίση του και διαμέσου του ψυχικού ρευστού εγχαράσσονται στη νοητική και την αισθητική κατάσταση, όλα τα φιλτραρισμένα από την κρίση του πλέον στοιχεία της πείρας που αποκομίζει και η εγχάραξη αυτή συνιστά την γνώση.
Συχνά αναθεωρεί ορισμένες θέσεις του από τις γνώσεις που έχει αποκομίσει. Διεργασίες και πολύ συχνά συγκρούσεις ιδεών έχουν ως αποτέλεσμα χθεσινές πεποιθήσεις να εγκαταλείπονται και νέες να λαμβάνουν τη θέση τους. Αυτές οι συγκρούσεις και οι ζυμώσεις καταλήγουν σε μία συνεχή απόσταξη του περιεχομένου της γνώσεως του ανθρώπου.
Κατά την διεργασία ῾῾της απόσταξης’’ αυτής απελευθερώνονται τα πιο ευγενή στοιχεία, τα οποία συλλέγοντάς τα ο άνθρωπος δημιουργεί την “ατομική του αλήθεια”. Δεν φθάσαμε όμως ακόμη στη συνείδηση, διότι πρόκειται περί θεωρητικής και μόνο γνώσεως και παραδοχής της Αλήθειας.
Η γνώση δεν είναι καθόλου ίδια με την συνείδηση.
Προσέξτε τι λέει ο Διδάσκαλος μας:
«H συνείδησις είναι πράξις εσωτερική της διάνοιας του ανθρώπου, ήτις παράγεται υπό της αναλογίας των διαφόρων φύσεων αίτινες δημιουργούνται διά της παραβολής των διαφόρων αντικειμένων τα οποία υποπίπτουν εις τας αισθήσεις, και της αναλογίας παντός ό,τι τον περιβάλλει και εν παραβολή με τον ίδιον τον εαυτόν του. Aναμφισβήτητο είναι ότι ένα παράδειγμα η μια εμπειρία δεν επαρκεί για να δημιουργήσουν τη πείρα, τη κρίση, τη γνώση και τη συνείδηση. Για τούτο είναι απαραίτητο σωρεία περιπτώσεων να καταστεί για τον άνθρωπο αντικείμενο έρευνας. Ετσι από ζώον ο άνθρωπος αποβαίνει ον με ιδιότητες, που το διακρίνουν από τα άλλα ζώα και οι οποίες ιδιότητες είναι: διά της εμπειρίας η κρίση, διά της κρίσεως η γνώση και της συσσωρεύσεως των τριών τούτων, η συνείδηση.»
Παρατηρούμε ότι ομιλεί για αναλογία φύσεων και όχι παραβολή αντικειμένων. Με την λέξη «φύση» θα μπορούσαμε να εννοήσουμε την ιδέα η το αίτιο που υποκρύπτεται στα πράγματα και τις καταστάσεις και το οποίο δίδει κίνηση προς ένα δημιουργικό και επωφελές αποτέλεσμα. Αυτή λοιπόν η φύση ανάγεται στη συνείδηση, ενώ η παραβολή των αντικειμένων ανάγεται στη γνώση.
Η ατομική όμως γνώση της Αλήθειας για να μετουσιωθεί σε συνείδηση θα πρέπει να είναι τέτοιας ποιότητας, ώστε το Εγώ να μπορεί να πειραματισθεί πάνω της και για να γίνει αυτό πρέπει ο άνθρωπος να βιώνει καθημερινά, ολοκληρωτικά, σταθερά και μόνιμα, ανεξάρτητα από δυσκολίες και θυσίες που απαιτούνται, όλα τα ευγενή στοιχεία που ευρίσκονται ως περιεχόμενο της γνώσεώς του.
Μόνον έτσι θα εισέλθει στη κατάσταση της συνείδησης, που είναι η ελευθερία και ανεξαρτησία του όντος του, το οποίο πλέον διαθέτει στην υπηρεσία των πολλών.
Και τα στοιχεία τα οποία θα συνθέσουν τη συνείδησή του είναι όλα τα παράγωγα της Αγάπης, δηλαδή καλοσύνη, συγχωρητικότητα, καρτερικότητα, πραότητα, επιείκεια, κατανόηση κτλ και όλα τα παράγωγα της Σοφίας, δηλαδή δικαιοσύνη, ευθύτητα, σύνεση, τάξη, εντιμότητα, ταπεινοφροσύνη, συνέπεια κλπ. Κι όλα αυτά, δια της συνεχούς και σταθερής εμπράκτου εκφράσεως προς τους συνανθρώπους, είτε σε προσωπικό επίπεδο, είτε προς την κοινωνία.
Αν δεν κατανοήσει και δεν εκμεταλλευθεί τη νέα αυτή δυνατότητα που ανοίγεται μπροστά του και δεν μετουσιώσει τη γνώση, που με κάθε τρόπο συγκεντρώνει, θα παραμείνει απλά στη γνώση, η οποία δεν θα γίνει συνείδηση, αποστερώντας έτσι από το ον του την ευκαιρία και την δυνατότητα να αποκτήσει και να διατηρήσει τη συνείδηση από την πρωτόγνωρη αυτή δοκιμασία που υφιστάμεθα.
Διότι, αδελφοί μου, θα πρέπει να ξέρουμε ότι η γνώση, έχει περιορισμένη διάρκεια κι αποκτά υπόσταση μόνον από τη στιγμή που θα γίνει συνείδηση. Διαφορετικά θα ξεχασθεί και θα χαθεί, όπως θα χαθούμε κι εμείς, οι οποίοι δεν μπορέσαμε να προσφέρουμε μια ωφέλεια στο ον μας, αλλά απλά το ιδιοποιηθήκαμε για τις μικρότητές μας.
Επομένως, τώρα είναι η ευκαιρία, το αποθησαυρισμένο αυτό απαύγασμα του περιεχομένου της νοητικής και αισθητικής μας κατάστασης, να το κάνουμε συνείδηση, χρησιμοποιώντας όλα τα ποιοτικά γνωρίσματα της Αγάπης και της Σοφίας.
Και τότε, όπως αναφέρει ο ΥΜΤ Γεώργιος Αγάθος, η συνείδηση θα είναι:
«………..το νοητικό μας κριτήριο. Ο Άρειoς πάγος που εδρεύει σε κάθε άνθρωπο, με ανώτατους λειτουργούς τις ιδιότητες της Νόησης και του Αίσθους, και που μπροστά του περνούν, σαν σε κινηματογραφική οθόνη, όλες οι σκέψεις και πράξεις, είτε δικές μας είτε των άλλων. Είναι αυτός που μας επιτρέπει να κατατάσσουμε σκέψεις και πράξεις σε δυο κατηγορίες, ανάλογα με την ηθική και νοητική μας εξέλιξη».
