ΠΕΡΙ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ

• Ποια η ουσιώδης διαφορά μεταξύ προόδου και εξέλιξης;
• Τι εννοούμε με τον όρο κυριαρχία;
• Βάσει ποιου νόμου εργαζόμαστε εσωτερικά με στόχο την κυριαρχία;
• Μεταξύ πεπρωμένου και μοιραίου, έχουμε άραγε πιθανότητες να οριοθετήσουμε την ύπαρξή μας;
• Ποιες είναι εκείνες οι ενέργειες που οφείλουμε να ακολουθήσουμε, ώστε να εξασκηθούμε στα περί κυριαρχίας;
• Ποιο είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα εκείνου που κυριαρχεί στον εαυτό του;

Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε μέσα από τη διδασκαλία του Κριναετού.

Στη συνέχεια, μπορείτε να παρακολουθήσετε την σχετική ομιλία:

Επιπλέον της εικόνας, για όποιον επιθυμεί να κατοχυρώσει τα προαναφερθέντα νοήματα, ακολουθεί και το κείμενο της ομιλίας.

Αγαπητοί φίλοι και φίλες,
αδελφοί και αδελφές,
Καλώς ορίσατε.

Θα θέσουμε ένα βασικό πανανθρώπινο ερώτημα, που απασχολεί πιστεύουμε όλους τους σκεπτόμενους ανθρώπους. Έχουμε κάποιο σκοπό, κάποιο στόχο στην ζωή μας; Και αν ναι, είναι θέμα συγκυρίας και τύχης, ικανοτήτων και προγράμματος που έχουμε, ώστε να τον πετύχουμε ή είναι κάτι γραμμένο για εμάς εξ αρχής και όλα είναι μάταια; Εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς, πρέπει να γνωρίζουμε κάτι συγκεκριμένο, να έχουμε σπουδάσει ή εξασκήσει κάποιες δεξιότητές μας ή όχι ;
Τι τέλος πάντων οφείλουμε να κάνουμε, ώστε να επιτύχουμε αυτό που διακαώς επιθυμούμε;  Άραγε τι ακριβώς επιθυμούμε ;

Να προοδεύσουμε, να εξελιχθούμε ; Να αποκτήσουμε κάτι, ή…… να γίνουμε κάτι;

Αν ρωτήσουμε κάποιους απαισιόδοξους, μηδενιστές, ή άθεους, μπορεί να μας πουν πως όλα έγιναν τυχαία, εμείς οι ίδιοι που γεννηθήκαμε, οι κόσμοι, το σύμπαν όλο. Όλα αυτά που αντικρίζουμε, είναι κάτι που δεν έχουν νόημα και υπάρχουν έτσι!! Δηλαδή όλο το οικοδόμημα της Δημιουργίας, είναι κάτι … άσκοπο!!!

Θα τους πληροφορήσουμε όμως, πως όλα, τα πάντα στο Σύμπαν υπακούουν στο νόμο της εξέλιξης, το νόμο δηλαδή που μας φέρνει εξακολουθητικά προς τα εμπρός.

Ας ξεκαθαρίσουμε πρώτα, τη διαφορά προόδου και εξέλιξης. Ας μην τα συγχέουμε άλλο. Μεταξύ των δύο αυτών πραγμάτων, υπάρχει ουσιώδης διαφορά.

Με την πρόοδο, αποκτούμε νέα εφόδια ή δημιουργούμε διαφορετικές συνθήκες υλικής ζωής. Ο ηλεκτρισμός, οι διάφορες μορφές ενέργειας, οι μορφές επικοινωνίας, οι υπολογιστές, όλα τα τεχνολογικά εργαλεία, είναι πρόοδος. Όταν ένας άνθρωπος αποκτήσει μια νέα δυνητικότητα, επιτελεί μια πρόοδο για τον εαυτό του, είναι καλύτερα δηλαδή οπλισμένος για τη ζωή.

Η εξέλιξη είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα. Μπορεί να είναι ατομική ή συνολική.
Στην ολότητα, στην κοινωνία, εκδηλώνεται με ανώτερες, όχι ευκολότερες συνθήκες κοινωνικής συμβίωσης.

Στον άνθρωπο με τη δημιουργία, όχι καινούργιων αρετών, αλλά με ανώτερο τρόπο του Είναι: με την γέννηση π.χ. στον άνθρωπο ενός ιδεώδους, η ενεργητική εκδήλωση του αισθήματος της δικαιοσύνης και του αλτρουισμού, η κυριαρχία επί του εαυτού του, είναι δείγματα εξέλιξης και όχι προόδου.

Όσο περισσότερο εξελίσσεται ένας άνθρωπος, τόσο ανέρχεται περισσότερο, πλησιάζει δηλαδή ολοένα και περισσότερο προς την εικόνα του αρχέτυπού του, προς την εικόνα του πνευματικού του γεννήτορα. Και όταν κατορθώσει με κόπο, με θυσία πολύχρονη και σκληρή, να εκδηλώσει σ’ αυτό τον κόσμο την εικόνα της πηγής του, τότε έχει φτάσει στον ακραίο σταθμό του, πιο πέρα από τον οποίο δεν του είναι δεδομένο να προχωρήσει, γιατί έχει εκπληρώσει το σκοπό του και κατέλαβε στην πνευματική δημιουργία τη θέση που του ανήκει και που πηγάζει από τη φύση του.

Οπότε ερχόμαστε σιγά σιγά, στο αποψινό θέμα μας, που δεν άλλο από ένα εξελικτικό εργαλείο πολύ χρήσιμο για όλους μας, Θα μιλήσουμε για την κυριαρχία.

Θα λέγαμε το επόμενο εξελικτικό στάδιο μετά την κατάκτηση της ελευθερίας όσο το δυνατόν, να εκδηλώσει κανείς την ελεύθερη προσωπικότητά του στο περιβάλλον, με απώτερο στόχο την βεβαίωσή της.

Αν με ρωτήσετε γιατί είναι τόσο σημαντική η κυριαρχία, να σας το αποκαλύψω. Για να ζήσουμε συνειδητά, να αυξήσουμε τον βαθμό συνειδητότητάς μας και αν το δούμε κάπως αλλιώς, για να δημιουργήσουμε όλες τις προϋποθέσεις ομοιογένειας του πνεύματός μας προς το Θείον Πνεύμα. Μας ενδιαφέρει;

Στην κυριαρχία άρχει ο Κύριος, που είναι ο ανώτερος εαυτός μας και δι’ αυτού ο Θείος Λόγος μέσα μας.

Να κυριαρχήσουμε στον εαυτό μας, εννοούμε να φτάσουμε να ασκούμε έναν εξακολουθητικό έλεγχο στο τρισυπόστατο, έτσι που η κρίση και η λογική μας να προΐστανται σε όλες τις εκδηλώσεις μας. Πρόκειται για κατάσταση εξαιρετική, ανώτερη και ανεκτίμητη.

Διαφορετικά θα λέγαμε πως κυριαρχία είναι η βεβαίωση των νοητικών μας αρετών. Να γίνουμε πολύ απλά ο κύριος του εαυτού μας.

Οι πολλές προσεγγίσεις γίνονται, για να καλύψουν πολλά νοητικά μας κενά και να συντονιστούν με τις ανόμοιες δεκτικότητές μας.

Αυτή η κυριαρχία είναι το αποτέλεσμα των πράξεών μας και αυτές οι πράξεις μας, αποτέλεσμα των σκέψεών μας. Όταν μια πράξη ολοκληρωθεί, παύει να εξαρτάται από την σκέψη που την γέννησε. Υλοποιήθηκε, έγινε, δεν ανακαλείται, δεν ξεγράφεται, όπως ένα mail που στέλνουμε, πάει έφυγε! Και αυτή η πράξη με το αποτέλεσμα που προκάλεσε, θα δημιουργήσει ως αίτιο νέες πράξεις που θα φέρουν νέα αποτελέσματα. Δηλαδή κάθε πράξη και ένας κρίκος, σε μια αλυσίδα αποτελεσμάτων.

Παράλογη η πράξη, ανήθικη και ενάντια στους νόμους της φύσης; Δυσαρμονικό το αποτέλεσμα. Καλή, λογική και ηθική η πράξη; Ευεργετικό το αποτέλεσμα!

Όταν αυτή η αλυσίδα των ευεργετικών αποτελεσμάτων οδηγεί σε θετικότητες και αρμονία, χτίζουμε ένα ευνοϊκό πεπρωμένο, διαφορετικά θα είναι θλιβερό και ίσως καταστροφικό. Αυτό το πεπρωμένο είναι δικό μας, ατομικό μας δημιούργημα. Είτε μας ευεργετεί, είτε μας τιμωρεί.

Ας αφήσουμε κατά μέρος κάποιες ανατολίτικες αντιλήψεις, π.χ. το κισμέτ, που τα θέλουν όλα γραμμένα από πριν. Εμείς οι ίδιοι τα γράφουμε, έχουμε την πλήρη ευθύνη, επειδή προικιστήκαμε από τον Δημιουργό με ατομικό πνεύμα και με ελεύθερη βούληση, έχουμε το δώρο του αυτεξούσιου, συνεπώς κανείς δεν μπορεί να μας βιάσει να κάνουμε ή να μην κάνουμε κάτι.

Να ξεκαθαρίσουμε επιπλέον, πως το μοιραίο δεν έχει καμία σχέση με το πεπρωμένο. Το μοιραίο είναι το αποτέλεσμα της αλληλουχίας των κοσμικών γεγονότων, π.χ. τυφώνας, πλημμύρα, σεισμός, ένας κεραυνός, γέννηση, θάνατος κ.τ.λ. Το πεπρωμένο απεναντίας, εξαρτάται από εμάς, από τις πράξεις μας.

Ας μιλήσουμε τώρα και λίγο για τους νόμους. Διότι από το ορυκτό, το φυτικό και μέχρι το ζωικό βασίλειο, όλα αυτά τα θαύματα της Δημιουργίας, ρυθμίζονται από τους Νόμους που αναλογούν στο κάθε επίπεδο που οι Νόμοι εκφράζονται. Οι Θείοι Νόμοι, Οι Ουράνιοι Νόμοι, Οι Κοσμικοί Νόμοι, δεν είναι τίποτε άλλο από τους Νόμους του Δημιουργού που ρυθμίζουν την ομαλή και αρμονική σχέση μεταξύ των δημιουργημάτων, ώστε να επιτυγχάνεται η σταθερή και εξελικτική πορεία των Όντων μέσα στο αέναο και αιώνιο γίγνεσθαι.

Το δημιουργημένο σύμπαν υπόκειται σε μια νομοτέλεια ισχυρών νόμων, που δεν δέχονται εξαιρέσεις.
Δεν θα αναφερθούμε στον πασίγνωστο νόμο της βαρύτητας που αφορά το υλικό επίπεδο, που αν τον καταστρατηγήσουμε, θα κινδυνεύσουμε ίσως και με την ίδια μας τη ζωή, αλλά σε πιο πνευματικούς, με διαφορετική επίδραση στον άνθρωπο και τις δραστηριότητες του.

Ο νόμος της αμοιβαιότητας και ο νόμος της ανομοιότητας πιστεύω πως σας είναι οικείοι. Υπάρχει ο νόμος της ανάγκης, ο νόμος της εξέλιξης που ήδη αναφέρθηκε στην αρχή, ο νόμος της ευθύνης, ο νόμος της μονάδας, του μοιραίου και του πεπρωμένου, ο νόμος του δημιουργικού παράγοντα, ο νόμος του μεταμορφωτικού παράγοντα, αλλά και ένας πολύ βασικός που μας ενδιαφέρει άμεσα.

Ο νόμος ζωής άνθρωπος, που παρ’ ότι είναι Νόμος και υφίσταται και απολαμβάνει τα ευεργετικά αποτελέσματα όλων των υπόλοιπων Νόμων, εν τούτοις λόγω του αυτεξούσιου δώρου που του δόθηκε από τον Θεό, μπορεί για κάποιο χρονικό διάστημα να αντιτίθεται ή και να εναντιώνεται στους Νόμους της Δημιουργίας, προς όφελος ή προς ζημία του.

Είναι μια δυνατότητα που του δίνεται ώστε να μπορεί, στιγμιαία, να αποφεύγει προς όφελός του μια δυσευνοϊκή επίδραση κάποιου νόμου. (π.χ. αντιτίθεμαι στον νόμο της αμοιβαιότητας).

Ο Νόμος δεν είναι αίτιο, αλλά μέσον δια του οποίου εκδηλώνεται κάποιο αποτέλεσμα. Στην Δημιουργία δηλαδή, ένα Αίτιο διαμέσου των Νόμων, προκαλεί ένα Αποτέλεσμα. Στον άνθρωπο αντίστοιχα, μια Σκέψη διαμέσου των πράξεών του, όπως είπαμε λίγο πριν, προκαλεί αυτά ή εκείνα τα αποτελέσματα. Δηλαδή, στον άνθρωπο οι πράξεις του, ενέχουν θέση νόμου.

Στην Δημιουργία έχουμε: ΑΙΤΙΟ – ΝΟΜΟΣ – ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ
Στον Άνθρωπο: ΣΚΕΨΗ – ΠΡΑΞΗ – ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ.

Αναφέρουμε γενικά πως αίτιο των νόμων της φύσης είναι η Υπερουσία, ενώ το σύνηθες αίτιο των ανθρώπινων πράξεων, είναι η νοητική κατάσταση που καθοδηγείται από τις επιθυμίες μιας εγωικής προσωπικότητας, προκειμένου να καλύψει μια πραγματικά αντικειμενική ή φαντασιακά επίπλαστη ανάγκη.

Ας το δούμε πιο συγκεκριμένα, στον Νόμο Ζωής άνθρωπος. «Το Αίτιο του Νόμου της Ζωής είναι η Γέννηση και το Αποτέλεσμα του Νόμου της Ζωής, είναι ο Θάνατος».

Γιατί τα λέμε όλα αυτά; Μα, για να αποκωδικοποιήσουμε έννοιες, να γνωρίσουμε κάποια χρήσιμα κλειδιά, ώστε να ξεκλειδώσουμε «μυστικές κλειδαριές», αυτές που ξεδιαλύνουν το μυστήριο περί κυριαρχίας.

Όπως ακούσαμε σε προηγούμενη ομιλία, εσωτερικός αγώνας είναι αυτός που οδηγεί στο σκοπό της ζωής , μέσω της δημιουργίας και εκδήλωσης αληθινής και εξελιγμένης προσωπικότητας, σε σχέση με τον εξωτερικό αγώνα που σχετίζεται με την ζωή, την επιβίωση, την καθημερινότητα.
Τόσο για τον εσωτερικό, όσο και για τον εξωτερικό αγώνα, είναι απαραίτητοι δύο όροι.
Για τον εσωτερικό αγώνα, οι όροι είναι: Εγώ και ο εαυτός μου, ή αλλιώς το φυσικό και το υπερουσιαστικό Εγώ ή η πρακτική κατώτερη συνείδηση και ο Ανώτερος εαυτός μου. Η δυάδα, Εγώ και το περιβάλλον, είναι αυτή που αφορά τον εξωτερικό αγώνα.

Ο Νόμος της Δυάδας, σε αυτόν αναφερόμαστε τόση ώρα, άλλος ένας κυρίαρχος νόμος, αποτελεί σημαντικό Νόμο της Δημιουργίας. Πρόκειται για τον νόμο των αντιθέτων και των εναντίων, που ο άνθρωπος και δη ο μυημένος, οφείλει να μελετά και να παρατηρεί, τόσο στο περιβάλλον, όσο και εντός του. Ο νόμος αυτός μας λέει: «Τα αντίθετα είναι αυτά που συνεργάζονται και οδηγούν σε ένα δημιουργικό αποτέλεσμα, ενώ τα ενάντια αλληλο-εξουδετερώνονται», πολεμάει το ένα το άλλο. Για παράδειγμα, αντίθετα είναι ο άνδρας και η γυναίκα που συνεργάζονται και οδηγούνται σε ένα δημιουργικό αποτέλεσμα, σε ένα παιδί. Διαφορετικά αν είναι ενάντιοι, τότε ο ένας αποζητάει την καταστροφή του άλλου.

Στην προκειμένη περίπτωση, στο θέμα που διαπραγματευόμαστε, βάσει αυτού του νόμου εργαζόμαστε εσωτερικά, όπου θα δοθεί ένας δύσκολος αγώνας, ώστε να φτάσουμε σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο κυριαρχίας. Εμείς με τον εαυτό μας, όχι σε μια μάχη εναντιότητας, αλλά σε μια εποικοδομητική, δημιουργική διαδικασία σε επίπεδο συνεργασίας.

Και που μπορεί να έχει πεδίο δράσης αυτή η διαδικασία, της κατάκτησης της κυριαρχίας?

Στην καθημερινότητά μας, στο βαθμό συνειδητότητας που έχουμε κατακτήσει, ώστε να βρισκόμαστε σε τέτοια κατάσταση που να μας επιτρέπει να ξέρουμε, γιατί κάνουμε κάτι, αλλά και να μπορούμε να το υποστηρίξουμε λογικά, μέχρι και να ορίζουμε, το ίδιο μας το πεπρωμένο.
Εξαρτάται, από αυτήν μας την εσωτερική εργασία.

Μέχρι τώρα θέσαμε το πλαίσιο γνωριμίας, νόμοι, έννοιες, συνθήκες, μέσα στο οποίο θα κινηθούμε. Είναι το πλαίσιο που θα συνειδητοποιήσουμε την αναγκαιότητα να ανοίξουμε τους πνευματικούς μας οφθαλμούς, ώστε να αντικρύσουμε μέσα μας το ανώτερο ΕΓΩ, το οποίο ποτέ πριν δεν είχαμε αισθανθεί.

Και να θελήσουμε να δράσουμε!!! Ήρθε επιτέλους, η ώρα της δράσης.
Είτε υλικής, είτε ψυχικής, είτε πνευματικής.

Η δράση μπορεί να προϋποθέτει, πειθαρχία, εγρήγορση, παρατηρητικότητα, να μην επιτρέπουμε την χαλαρότητα επ’ ουδενί, όπως επίσης οργάνωση, πρόγραμμα και αυξημένο βαθμό συνείδησης.

Θα βρεθούμε απέναντι από τον εαυτό μας που αναπαύεται στην αναβλητικότητα που ονομάζει χαλάρωση, στην αδιαφορία που ονομάζει αποστασιοποίηση, στην παθολογική εξάρτηση από την τεχνολογία που ονομάζει ψυχαγωγία, στην έλλειψη πειθαρχίας και επιμονής, που αντιδράει στην βραδινή ενδοσκόπηση ως εργαλείο αποτίμησης και ελέγχου, που απέχει από την προσευχή ως μέσο επικοινωνίας με το ανώτερο και πόσα άλλα που θα μπορούσαμε να καταγράψουμε.

Επομένως, οφείλουμε να καταπολεμήσουμε αυτή την αδράνεια και να αυξήσουμε την ενεργητικότητα του πνεύματος, της ψυχής και του σώματός μας. Αδράνεια, ίσον εστία μόλυνσης και κακού.

Όταν υπολειτουργούν οι υποστάσεις μας σε σχέση με τις πραγματικές δυνατότητες που έχουν, αντί να εξελισσόμαστε, οπισθοδρομούμε και υποδουλωνόμαστε, παραμένοντας ασυνείδητοι. Ο σκοπός της ζωής μας μπορεί να επιτευχθεί, μόνο αν φέρουμε τις υποστάσεις μας στο σημείο να αποδίδουν σε φυσιολογικά επίπεδα.
Διαφορετικά μοιάζουμε με όχημα, που ο ιδιοκτήτης του ποτέ δεν το οδήγησε σύμφωνα με τις δυνατότητες για τις οποίες έχει κατασκευαστεί, αλλά πολύ πιο κάτω απ’ τις προδιαγραφές του. Έτσι ποτέ δεν γνώρισε την πραγματική αξία αυτού που έχει στα χέρια του.
Πρόκειται δηλαδή για μια μορφή αχρηστίας στην οποία αφήνουμε να πέσει ο εαυτός μας, κι αυτό μας αδικεί και μας απομακρύνει από το σκοπό για τον οποίον γεννηθήκαμε.

Θα με ρωτήσετε τώρα, τι κάνουμε για να πετύχουμε αυτή την αύξηση ενεργητικότητας;
Αρχίζουμε μεθοδικά και σταθερά να προσφέρουμε σε κάθε υπόσταση ό,τι χρειάζεται, ώστε να δυναμώσει και να βρεθεί σε φ υ σ ι ο λ ο γ ι κ ή κατάσταση. Ας το προσέξουμε αυτό!

Και κατόπιν να αναπτύξουν οι υποστάσεις μας, μια αρμονική ενότητα ως σύνολο, ως τρισυπόστατο.

Συγκεκριμένα, η ενεργητικότητα στην κάθε υπόσταση, αυξάνει και φτάνει στο φυσιολογικό της σημείο, ως εξής:
Α. Σώμα. Όχι υπερβολικές στερήσεις ή καταχρήσεις. Θα βρούμε το προσωπικό μας μέτρο και θα το τηρούμε. Οποιαδήποτε ακρότητα θα πρέπει να πάψει. Μ’ αυτόν τον τρόπο θα χαιρόμαστε τη ζωή μας ικανοποιώντας τις ανάγκες του σώματός μας, φυσιολογικά. Υγιεινή, καθαρή τροφή, κανονικός ύπνος και ποτέ ξεκούραση χωρίς να έχει προηγηθεί κούραση. Λίγη και έξυπνη άσκηση, είναι επίσης απαραίτητη, ώστε να κρατάμε το σώμα μας σε καλή κατάσταση. Δηλαδή μέτρο. Μέτρον Άριστον!!!

Β. Ψυχή. Τροφή της ψυχής είναι το συναίσθημα. Θετικά συναισθήματα, ίσον καθαρή και ποιοτική τροφή της ψυχής. Αντίθετα, όποιος διατηρεί αρνητικά συναισθήματα, είναι σαν να τρέφει την ψυχή του με σκουπίδια. Αντικατάσταση λοιπόν των φθοροποιών συναισθημάτων, με αγνά.
Ας σημειωθεί πως τα αγνά συναισθήματα έχουν την ιδιότητα να δημιουργούν μέσα μας κατάσταση ψυχικής γαλήνης. Αυτό δημιουργεί πρόσφορο έδαφος στο πνεύμα για σκέψη.

Η ταραγμένη ψυχή θολώνει το πνεύμα και το κάνει να δρα διασπαστικά και όχι ενωτικά. Πώς ενώνονται το ένα με το άλλο και επηρεάζονται!
Επίσης, οι τέχνες και κάθε μορφή κάλλους, συμβάλλουν αποτελεσματικά στη βελτίωση της ψυχικής μας δραστηριότητας, αρκεί βεβαίως να πρόκειται για ποιοτικές μορφές τέχνης. Θα τα ονόμαζα «super foods» για την ψυχή.
Και τέλος ασκήσεις αναπνοής για την ενδυνάμωση και εξισορρόπηση του ψυχικού μας ρευστού.

Γ. Πνεύμα. Τροφή του πνεύματος είναι η σκέψη, οι καλές, καθαρές και ανώτερες σκέψεις που αφορούν ανώτερες έρευνες και ιδανικά. Με αυτό ερευνούμε, παρατηρούμε, σκεφτόμαστε, υπολογίζουμε, φροντίζουμε την ύπαρξή μας.

Πολύ συχνά οι άνθρωποι εκθειάζουμε τις αρετές και τις ικανότητες του σώματος, ακόμη και τις απολαύσεις, υμνούμε τη δύναμη των συναισθημάτων ή ακόμη και των παθών. Όμως, τίποτα απ’ όλα αυτά δεν μπορεί να συγκριθεί με τις καθαρές κρυστάλλινες σκέψεις ενός πνεύματος που έχει απεγκλωβιστεί από κατωτερότητες και έχει ανακτήσει το φυσιολογικό του ρόλο.

Από όσα είπαμε, δύο είναι οι νόμοι που φαίνεται να πρωτοστατούν στην αύξηση της ενεργητικότητας. Πρόκειται για το νόμο της προσπάθειας και το νόμο της πνευματικής κυριαρχίας ή της ιεραρχίας, μιας και ο κύριος υπεύθυνος που θα αναλάβει και θα κατευθύνει την αύξηση της ενεργητικότητας είναι το πνεύμα μας, η λογική μας. Αυτό που πρέπει να προσέξουμε είναι η προσπάθεια να γίνεται συνειδητά τριαδικά, δηλαδή, ταυτόχρονα και στις τρεις υποστάσεις μας.

Πολλές φορές, έχουμε την τάση να τροφοδοτούμε υπερβολικά την υπόσταση στην οποία έχουμε μεγαλύτερη προτίμηση ή έφεση, αγνοώντας τις άλλες. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την υπερβολική διόγκωση αυτής της υπόστασης που ζει έτσι σε βάρος των άλλων, οι οποίες, αναγκαστικά ατροφούν. Η κατάσταση αυτή οδηγεί με βεβαιότητα στην ανισορροπία. (π.χ. μου αρέσει να βλέπω ταινίες από το πρωί ως το βράδυ, να γυμνάζω τους μύες του σώματός μου με 5-8 ώρες προπόνηση την ημέρα και μετά να κοιτάζομαι στον καθρέφτη). Οι δυο κατώτερες υποστάσεις καταπιέζουν και επιβάλλονται στην ανώτερη.
Ταύτιση λοιπόν με το νόμο του τριαδικού, τροφή και στα τρία επίπεδα.

Η σχέση των τριών υποστάσεων μεταξύ τους πρέπει να είναι σχέση σωστής αμοιβαιότητας. Για να υπάρξει όμως αμοιβαιότητα, η κάθε υπόσταση πρέπει να παίζει το ρόλο για τον οποίον μας δόθηκε. Σωστός ρόλος, σωστή τροφή. Για παράδειγμα σε μια ποδοσφαιρική ομάδα, ο τερματοφύλακας κατέχει συγκεκριμένη θέση στην όλη διάταξη της ομάδας. Έχει συγκεκριμένο ρόλο και βέβαια συγκεκριμένη εξάσκηση/προπόνηση με ιδιαίτερες ασκήσεις. Ρόλος η θέση, σωστή τροφή η προπόνηση που του ταιριάζει. Επομένως:

Το πνεύμα, με τη σκέψη, πρέπει να έχει ρόλο δίκαιου αρχηγού και διευθυντή στο ανθρώπινο συγκρότημα.

Η ψυχή, να έχει τον ρόλο ενδιάμεσου, τον ρόλο του μεταβιβαστή. Μεταβιβάζει στο σώμα τις θελήσεις του πνεύματος και μεταφέρει στο πνεύμα τις εντυπώσεις του σώματος.

Το σώμα τέλος, έχει έναν ρόλο εκτελεστή, τον οποίον σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να υπερβαίνει. Χάρη στο σώμα, ο άνθρωπος μπορεί να παραμένει εντοπισμένος στο υλικό επίπεδο και να εκτελεί τις διάφορες συλλήψεις του. Ευκίνητο και υγιές λοιπόν σώμα που θα εκτελεί, ισχυρή και γαληνεμένη ψυχή που θα μεταβιβάζει, και διαυγές πνεύμα που θα κατευθύνει.

Αυτός πρέπει να είναι ο εξοπλισμός μας, ώστε να μπορέσουμε να πραγματοποιήσουμε τον ενιαίο σκοπό μας.
Επειδή, τίποτα δεν γίνεται δια μαγείας και αυτόματα, θα εμφανιστούν κάποιοι εχθροί, κάποιοι αντίπαλοι θα λέγαμε, στην ενεργητικότητα που προσπαθούμε να εγκαθιδρύσουμε.

Κάποια ελαττώματα, όπως η αναβλητικότητα, αλλά και ο φόβος και τα παράγωγά του, δουλοπρέπεια, δειλία, συστολή, λιποψυχία, εμποδίζουν ιδιαίτερα την ενεργητικότητά μας, γι’ αυτό και θα πρέπει να καταπολεμηθούν. Όπως καταλάβατε, αναφερόμαστε στην εναντίωση της αρνήσεως, που καταστρατηγεί την ομοιογένεια του πνεύματός μας, με το Θείον Πνεύμα.

Αν λοιπόν είμαστε αναβλητικοί, ας βάλουμε σαν στόχο να γίνουμε συνεπείς με τις υποχρεώσεις μας, χωρίς να φτάσουμε να είμαστε βιαστικοί, ανυπόμονοι και τελειομανείς.
Ας γίνουμε τολμηροί νικώντας το φόβο, αλλά χωρίς να φτάνουμε να γινόμαστε ανόητα ριψοκίνδυνοι.
Ας σεβόμαστε, χωρίς να είμαστε δουλοπρεπείς, αλλά και χωρίς να καταντήσουμε ασεβείς.
Ας φανούμε γενναίοι όταν χρειαστεί νικώντας τη δειλία, αλλά και χωρίς να φθάσουμε στην απερισκεψία.
Ας έχουμε συναίσθηση της ντροπής, χωρίς συστολές αλλά και δίχως αναίδειες.
Τέλος, ας αναπτύξουμε το θάρρος μας, ώστε να απαλλαγούμε από τη λιποψυχία, χωρίς όμως να καταντήσουμε θρασείς.

Αν έχουμε λογική και υπευθυνότητα, η φυσιολογική μας δραστηριότητα αρχίζει μόλις αντιληφθούμε πως έχουμε ένα συγκεκριμένο ρόλο να παίξουμε στη ζωή και τελειώνει όχι νωρίτερα από τη στιγμή που θα κλείσουμε τα μάτια μας για πάντα. Μ΄ άλλα λόγια, η δραστηριότητά μας πρέπει να είναι συνεχής, αλλά και ωφέλιμη, δημιουργική, εξυψωτική, εξελικτική. Τι σημαίνουν αυτά;

Απλούστατα:
– Από μικροί να γίνουμε μεγάλοι.
– Από τα χαμηλά να πάμε ψηλά.
– Από το σκοτάδι και την άγνοια, να βρεθούμε στο φως και στη γνώση
– Από την πλάνη και την ατέλεια, να κατακτήσουμε την αλήθεια και την τελειότητα.

Τώρα που ενεργοποιηθήκαμε και πήραμε μπρος, οφείλουμε στον εαυτό μας, να κάνουμε κατάσταση τις νέες μας κατακτήσεις.
Να τις ενσωματώσουμε και να τις χωνέψουμε, να γίνουνε εμείς. Να γίνουν συνείδηση, με άλλα λόγια να δημιουργήσουμε προσωπικότητα.

Όσο ο βαθμός συνειδητότητας αυξάνει, τόσο μεγαλύτερη είναι η κυριαρχία μας. Τόσο περισσότερο διαδηλώνουμε τον αληθινό μας εαυτό. Ας πάμε τώρα, να τα κάνουμε πράξη.

Σε ό,τι αφορά το σώμα, όλες οι αφύσικες και άσκοπες κινήσεις και στάσεις, όλες οι μηχανικές και περιττές χειρονομίες, όλες οι χωρίς λόγο και υπερβολικές συσπάσεις του προσώπου θα καταπολεμηθούν, θα περιοριστούν και σταδιακά, θα αποβληθούν. Όλ’ αυτά δεν δείχνουν παρά, πνευματική απουσία.

Το να κυριαρχήσουμε ψυχικά, σημαίνει ότι θα περιστείλουμε και θα χαλιναγωγήσουμε όλα τα ξεσπάσματα της ψυχής που, συνήθως, προέρχονται από διάφορες εντυπώσεις. Στόχος μας θα είναι, κάθε συναίσθημά μας και γενικά κάθε ψυχική μας εκδήλωση, να είναι εσκεμμένη και επιλεγμένη από τη λογική .

Στο πνεύμα, ένας αυτοέλεγχος στις ιδέες, τις σκέψεις και τις συλλήψεις μας είναι απαραίτητος. Είναι κάτι που θα συντελέσει πολύ στην αποφυγή σπασμωδικών πράξεων.

Ιδιαίτερο βάρος κατά την προσπάθειά μας αυτή, πρέπει να δώσουμε στην ομιλία μας, η οποία είναι απαραίτητο να είναι πάντοτε δημιουργική και να συμβάλλει στο γαλήνεμα των συνανθρώπων μας.

Η ομιλία όπως και η κίνηση, που αφορούν στην έκφραση του ανθρώπου στο περιβάλλον, είναι δύο δυναμικές ιδιότητες που έχουν σαν αποστολή να εκτελούν τις θελήσεις του πνεύματος και όχι να το αποδυναμώνουν και να το κατευθύνουν. Σε μια παλιά ομιλία με θέμα «ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ», θα βρείτε τον δεκάλογο του καλού ομιλητή και τον δεκάλογο του καλού ακροατή. Αναζητήστε την!!

Εφόσον λοιπόν το πνεύμα κατάγεται από Επίπεδα Ανώτερα και αγνά όπου κυριαρχεί η τελειότητα, η ομιλία, δεν μπορεί παρά να είναι εργαλείο επικράτησης του καλού και της Αλήθειας. Είμαστε εκπρόσωποι των Ανώτερων Επιπέδων στο υλικό, γι’ αυτό ας προσπαθήσουμε να υπηρετήσουμε αυτόν τον σκοπό, χτυπώντας το κακό όπου το συναντούμε και με την ομιλία μας.

Γι’ αυτό, ό,τι λέμε θα είναι χρήσιμο, απαραίτητο, ωφέλιμο, εξυψωτικό, εξελικτικό. Κάθε άλλη χρήση της ομιλίας είναι ανεπίτρεπτη και υποτιμητική. Η ουσία είναι πως η ομιλία εκφράζει πάντοτε την ποιότητα των σκέψεων του κάθε ανθρώπου, και το πιο πιθανό είναι να «εκτεθούμε», τότε προτιμότερη είναι,…. η σιωπή. Δοκιμάστε το !!

Επειδή έχουμε την ευχέρεια να τη χρησιμοποιούμε ασυνείδητα και λαθεμένα, κάνοντας κακό, τι κάνουμε ;
Το βλέπουμε κάθε μέρα. Φλυαρούμε, κακολογούμε, λέμε ψέματα, συκοφαντούμε, διασύρουμε, δίνουμε κακές συμβουλές, επηρεάζουμε αρνητικά κ.λπ. Οπότε οφείλουμε να μετατρέψουμε αυτού του είδους την ομιλία σε Λόγο, σε μια λογικευμένη ομιλία, που να είναι πιο συνειδητή δηλαδή.

Λόγος λοιπόν θεωρείται η λογικευμένη, η συνειδητή, ομιλία. Μια ομιλία με κυριαρχία. Για να μετατρέψουμε την ομιλία σε Λόγο, χρειάζεται να έχουμε συνεχή πνευματική εγρήγορση.

Συμπερασματικά, οι κατώτερες υποστάσεις θα υποβάλλουν στο πνεύμα εντυπώσεις και όχι κατευθυντήρια γραμμή ώστε να το αποπροσανατολίζουν.

Ας μιλήσουμε τώρα για βαθμούς συνειδητότητας σχετικά με τις υποστάσεις μας και πώς μπορούμε να τις αναβαθμίσουμε.

Ο βαθμός συνειδητότητας που έχουμε για το Σώμα μας, είναι ασυνείδητος, διότι εκεί αν και πραγματοποιούνται αναρίθμητες λειτουργίες, εμείς δεν έχουμε καμιά συνείδησή τους, (η λειτουργία της καρδιάς, οι εσωτ. λειτουργίες π.χ. πέψη). Δεν τις αντιλαμβανόμαστε καθόλου, είναι για μας ασυνείδητες.

Φαίνονται να οφείλονται σε μια ενέργεια που συντηρεί τις λειτουργίες του σώματός μας, χωρίς να περνάει από τη Θέλησή μας. Επίσης, πολλές εξωτερικές μας υλικές δραστηριότητες γίνονται ή μηχανικά, ή αυτόματα: Τρώμε μηχανικά, περπατούμε μηχανικά, γελάμε ή χαμογελάμε άνευ λόγου, κοιτάμε χωρίς να βλέπουμε, μιλάμε χωρίς να σκεπτόμαστε, ακούμε χωρίς να προσέχουμε.

Ο αυτοματισμός μας είναι τόσο μεγάλος, ώστε μόλις αποφασίσουμε να δώσουμε την πρέπουσα προσοχή σε ό,τι κάνουμε, τότε μόνο αντιλαμβανόμαστε πόσο μεγάλη είναι η δύναμη της “συνήθειας” και πόσο δύσκολος ο έλεγχος. Μακριά, από τις τυπικές συνήθειες!!

Ο βαθμός συνειδητότητας που έχουμε για την Ψυχή μας, είναι υποσυνείδητος. Εννοούμε, ότι δεν έχουμε την ίδια σαφή αντίληψη των διεργασιών που γίνονται στην ψυχή μας, όπως και των ψυχικών μας αντιδράσεων. Οι αιτίες που οδηγούν στη μια ή την άλλη ψυχική μας συμπεριφορά, στα συναισθήματά μας με άλλα λόγια, δεν διακρίνονται καθαρά όπως η δραστηριότητα του πνεύματός μας, αλλά μοιάζουν κάπως σαν ψυχικές εντυπώσεις που τις αντιλαμβανόμαστε αφού εκδηλωθούν. Τα αίτιά τους όμως παραμένουν άδηλα και μύχια.

Ο βαθμός συνειδητότητας που έχουμε για το Πνεύμα μας, είναι συνειδητός, διότι έχουμε σαφή αντίληψη των πνευματικών μας λειτουργιών: των σκέψεων που κάνουμε, των κρίσεων, των συλλογισμών μας, γενικά της λογικής μας δραστηριότητας. Επίσης, έχουμε σαφή αντίληψη των πράξεων που κάνουμε και οι οποίες είναι αποτέλεσμα των πνευματικών μας συλλήψεων. Η συνειδητή μας δραστηριότητα λοιπόν, δεν είναι το πνεύμα μας, η Φαντασία, Θέληση και Ισχύς, αλλά πραγματοποιείται στο πνεύμα μας, είναι η δραστηριότητά του.

Αυτό λοιπόν που έχουμε να κάνουμε ως αναβάθμιση και να αλλάξουμε το επίπεδο συνειδητότητας για το σώμα, είναι να παρακολουθούμε συστηματικά και συνεχώς τις σωματικές μας εκδηλώσεις, ώστε να αντιλαμβανόμαστε τις αυτοματικές, νευρικές και ασυνείδητες δραστηριότητές μας. Όσο περισσότερο το καταφέρουμε, τόσο περισσότερο θα έχουμε συνεχή αίσθηση των σωματικών μας εκδηλώσεων και θα είναι εύκολο με τη Θέλησή μας να τις ορίζουμε, να τις περιστέλλουμε ή να μην τους επιτρέπουμε να εκδηλωθούν. Η αίσθηση αυτή θα είναι ίδια με αυτήν που τώρα έχουμε για την ψυχική μας δραστηριότητα, γι’ αυτό λέμε ότι το ασυνείδητο θα γίνει υποσυνείδητο. Θυμηθείτε εκείνο τον αρχαίο φιλόσοφο που προσπάθησε να καταστείλει τις μηχανικές και ασυνείδητες κινήσεις του σώματός του και των ώμων του, βάζοντας από πάνω τους σπαθιά, ώστε μέσω του πόνου να φέρει αποτέλεσμα. Το οποίο σταδιακά το κατάφερε!

Κάτω απ’ την επήρεια ενός εκρηκτικού και υπερβολικού συναισθήματος που μας κατακλύζει, ακόμη κι αν αυτό είναι θετικό, πολύ περισσότερο όταν είναι αρνητικό, μπορεί να κάνουμε πράγματα για τα οποία θα μετανιώνουμε σε όλη μας τη ζωή, ή ακόμη και να χάσουμε τη ζωή μας. Σκεφτείτε για παράδειγμα όσους από υπερβολική θλίψη, αυτοκτονούν.

Το συναίσθημα βεβαίως είναι η τροφή της ψυχής, είναι όρος ζωής για εκείνην και για μας, συνεπώς το έχουμε απόλυτη ανάγκη. Παρόλα αυτά, την ψυχική μας δραστηριότητα την αντιλαμβανόμαστε έμμεσα, αφού εκδηλωθεί, έχουμε μια απλή αίσθηση γι’ αυτήν. Αυτή την έμμεση αντίληψη, χρειάζεται να την κάνουμε άμεση με τη συμμετοχή της Φαντασίας μας, ώστε η ψυχική μας δραστηριότητα να είναι συνεχώς κάτω από λογική εποπτεία και καθοδήγηση.

Οπότε, χρειαζόμαστε αναβάθμιση και στην υποσυνείδητη ψυχική μας εκδήλωση, ώστε να την κάνουμε πιο συνειδητή. Πρακτικά και απλά, αυτό σημαίνει ότι δεν θα δρούμε κάτω από την επήρεια του συναισθήματος που θα δημιουργείται ανεξέλεγκτα και θα έχει ανεξέλεγκτη ένταση. Θα θέτουμε την ποιότητα και την έντασή του υπό τον έλεγχο της κρίσης και της λογικής μας. Μόνο τότε το συναίσθημα γίνεται ο πολύτιμος σύμμαχος του πνεύματος. Μου έρχεται ένας ανεξέλεγκτος θυμός, για παράδειγμα, τον νιώθω που έρχεται. Πριν από την εκδήλωση αυτού του θυμού, σκέφτομαι και λέω, θα θυμώσω σε είκοσι δευτερόλεπτα και σε μέτρια ένταση. Ήδη, το ελέγχω το ζήτημα και δεν το αφήνω ανεξέλεγκτο.

Επομένως, αφού χαρτογραφήσαμε όλο το πλαίσιο που υπάρχει και επάνω του χτίζουμε οτιδήποτε επιθυμούμε, μπορούμε τώρα να πάμε στο επόμενο κεφάλαιο, και να μιλήσουμε για την κυριαρχία επί του πεπρωμένου μας, έχοντας όσο το δυνατόν, χρήσιμες εικόνες από τα προηγούμενα λεχθέντα.

Μεταξύ άλλων δεδομένων και παραγόντων, το πεπρωμένο μας φτιάχνεται καλύτερα, αν λάβουμε υπόψη τις εξής πέντε (5) πραγματικότητες:

1η πραγματικότητα: είναι η αλληλουχία των πράξεών μας, κατά την οποία μια πράξη διαδέχεται μιαν άλλη, επειδή η ποικιλία των δραστηριοτήτων μας, όσο ζούμε, συνεχίζεται. (δηλαδή επιλογή μιας 2ης πράξης που ακολουθεί μια 1η πράξη).

2η πραγματικότητα: είναι η αλληλεξάρτηση των πράξεών μας. Οφείλεται σ’ εμάς κι όχι σ’ εξωτερικά αίτια. Στην αλληλεξάρτηση των πράξεών μας, συνήθως αλλά και κακώς, δεν παρεμβαίνουμε. Αφηνόμαστε να γίνει ό,τι γίνει, δημιουργώντας έτσι ένα αποτέλεσμα από συγκυρίες που γενικά αποβαίνουν, δυσευνοϊκές. Ωστόσο οφείλουμε και μπορούμε να παρεμβαίνουμε για να προκαλούμε αλλαγή αποτελέσματος και πεπρωμένου.

3η πραγματικότητα: είναι η εξάρτηση ποιότητας των πράξεών μας από τις αρετές, τα ελαττώματα και τη σχέση μας με τα παράγωγα της Αγάπης – Σοφίας. Αυτή η ποιότητα – καλή ή κακή – σφραγίζει τις πράξεις μας κι αυτές επιστρέφουν σ’ εμάς συσσωρευμένα, σαν ένα μπούμερανγκ, τοποθετώντας μας σ’ ένα αντίστοιχο ευνοϊκό ή δυσευνοϊκό πεπρωμένο. (χειρισμός της πράξης, τρόπος δράσης).

4η πραγματικότητα: είναι το αδυσώπητο πεπρωμένο. Εξ’ αιτίας ειδεχθών ή εγκληματικών πράξεων, το άτομο (ο δράστης) διέρχεται και μετέχει ενός φοβερού πεπρωμένου. Τούτο μπορεί να μετριαστεί αν ο ενδιαφερόμενος μετέλθει, έστω και αργά, σε συντριπτική μεταμέλεια. Να μετανοήσει!

Αν αιτήσει, επί μακρόν, συγνώμη και έλεος από το Θεό κι αν παράλληλα εκδηλώσει με λόγια και έργα Αγάπης την αποξένωσή του από το αποκρουστικό παρελθόν του. Το έλεος που θα λάβει θα εξαρτηθεί από την ειλικρίνεια αυτής της μεταστροφής. Έτσι, έστω και αργά, μπορεί ν’ αποφευχθεί η μέχρι τέλους αποπληρωμή ενός τυραννικού πεπρωμένου. (Μια ήδη κακή εκτελεσθείσα πράξη και η μεταστροφή μας, προς αποφυγή δυσμενών αποτελεσμάτων)

5η πραγματικότητα: είναι η διασταύρωση των πεπρωμένων. Οφείλουμε να προσέχουμε την αρτιότητα της ύπαρξής μας – πνεύμα, ψυχή, σώμα – αποφεύγοντας να εμπλεκόμαστε καθ’ οδόν σε πεπρωμένα τρίτων. Οι ψυχοπνευματικές διαταραχές, οι αναπηρίες (π.χ. από δυστυχήματα) και οι αρρώστιες (π.χ. από ανεξέλεγκτες σχέσεις), που σχετίζονται με άλλα πεπρωμένα, κατακερματίζουν το ατομικό μας πεπρωμένο, που διαφορετικά θα ήταν καλύτερο. Επομένως προσεκτική επιλογή ανθρώπου προς συνεργασία, διότι πλέκονται τα πεπρωμένα μας.

Διαχρονικά θα με ρωτούσατε, αν υπάρχει κάποιος τρόπος να αντιληφθούμε, ότι είμαστε στο σωστό δρόμο της κατάκτησης της κυριαρχίας και αν σημειώνουμε κάποια πρόοδο. Εδώ ψάχνουμε να βρούμε αν υπάρχει ένα μέτρο σύγκρισης, ένα «εξελισόμετρο», που να μας πιστοποιεί πως η δράση μας, είναι στη σωστή βάση.

Ο άνθρωπος απ’ ότι έχουμε αναφέρει μέχρι τώρα, οφείλει να εξελίσσεται. Η εξέλιξη χαρακτηρίζεται από τη ζωή, η ζωή από την κίνηση και για επικύρωση αυτού του νόμου, ο άνθρωπος πρέπει να είναι επίσης ανόμοιος κατά τα διάφορα ηλικιακά του στάδια, όπως είναι ανόμοιος απέναντι στους άλλους ανθρώπους.

Γι’ αυτό λέμε ότι το παρελθόν πρέπει να μας χρησιμεύει, χωρίς όμως να εννοούμε με αυτό ότι πρέπει να είμαστε αιχμάλωτοί του. Πώς μας χρησιμεύει; Με καταγραφή, ανάλυση και σύγκριση της διαχρονικής μας ανομοιότητας.

Ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα κατά τη νεότητά μας, δεν είναι δυνατό να διατηρηθεί και κατά την ώριμη ηλικία μας. Πολλοί συγγραφείς, καλλιτέχνες ή φιλόσοφοι, μετανιώνουν για τα έργα της νεότητάς τους ή τα αποκηρύσσουν. Αυτό είναι σημάδι εξέλιξης. Εκείνος ο οποίος, κατά την ώριμη ηλικία του, αρέσκεται στα έργα της νεότητας, δεν ζει, είναι στάσιμος και η στασιμότητα είναι θάνατος.

Η εξέλιξη αυτή εξαρτάται, κατά ένα μέρος μεν από την ηθική προσπάθεια, η οποία έχει ως μέσον την Αγάπη και τα παράγωγά της, την καλοσύνη, την επιείκεια, την ευσπλαχνία, τη δικαιοσύνη και την ελεημοσύνη, κατά το άλλο μέρος δε απ’ την πνευματική προσπάθεια, η οποία έχει ως μέσον τη Σοφία και τα παράγωγά της, την ακρίβεια, την ακριβή γνώση αυτού που βρίσκεται έξω από εμάς, και τον ακριβή παραλληλισμό της σχετικότητας του εαυτού μας προς το τέλειο πρότυπο.
Όλα τα προηγούμενα αγαπητοί φίλοι, γίνονται πράξη επειδή απλά το θέλουμε. Το λίγο ή το πολύ εξαρτάται από εμάς.

Η δεύτερη αρετή του πνεύματος, είναι αυτή που προσδιορίζει και καθορίζει την σύλληψη μιας σκέψης, ώστε να πραγματοποιηθεί. Η ΘΕΛΗΣΗ.

Γι’ αυτό μπορούμε να πούμε πως η Θέληση ενέχει θέση Νόμου στον άνθρωπο. Αυτό είναι το ιερότερο σημερινό κλειδί, για την κατάκτηση της πολυπόθητης κυριαρχίας, που τόση ώρα διαπραγματευόμαστε.

Αυτός που θα θελήσει να κυριαρχήσει στον εαυτό του και έχει κυριαρχήσει, έχει ένα μοναδικό χαρακτηριστικό!!
Ακτινοβολεί στο περιβάλλον του και διαχέει τις αρετές του σαν θεραπευτικές ακτίνες στους συνανθρώπους του, εκεί όπου εξασκεί την δράση του.

Αν παίρναμε μέρος σε μυητικές πανελλήνιες εξετάσεις και μας ζητούσαν συνώνυμα της έννοιας «κυριαρχία», θα λέγαμε: εγρήγορση, πειθαρχία, διπλή παρατηρητικότητα, ιεραρχία, συνείδηση, επικράτηση, λογική, κρίση, αρμονία, βούληση, πίστη, επιμονή, προσευχή, σεβασμός, έλεγχος, υπεροχή, αυστηρότητα, κύρος, δύναμη, σιωπή, ισχύς, Γνώθι σ΄ αυτόν, Αγάπη!!!

Και αν ζητούσαν αντώνυμα, θα λέγαμε, χαλαρότητα, αναβλητικότητα, τυχαιότητα, αδιαφορία, ανευθυνότητα, υποδούλωση, αδυναμία, αδράνεια, πλάνη, Εγωϊσμός!
Εξαρτάται, από το τι πραγματικά θέλουμε!

Θα κλείσω την σημερινή συνάντησή μας με το εξής που μου αρέσει πολύ, και είναι σχετικό. «H Μύηση δεν είναι ούτε επιδεξιότητα, ούτε επιστήμη, αλλά κυριαρχία πάνω στον εαυτό μας».

Φίλοι μου και αδελφοί μου,

Ας προσπαθήσουμε για τον εαυτό μας,
ας επικοινωνήσουμε με τον εαυτό μας,
ας θυσιαστούμε για τον εαυτό μας,
ας ελεήσουμε τον εαυτό μας,
ας αγαπήσουμε τον εαυτό μας,
ας γίνουμε επιτέλους … ήρωες,
Ας κυριαρχήσουμε στον εαυτό μας!!

Σας ευχαριστώ πολύ από καρδιάς, που ήσασταν εδώ μαζί μας και ξοδέψατε από τον πολύτιμο χρόνο σας.
Ελπίζω να σας φάνηκα χρήσιμος!!