Η ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ΕΧΕΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΞΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

Είναι μια πραγματικότητα ότι οι συνθήκες της ζωής μας, δυσκολεύουν όλο και περισσότερο. Παρ’ όλα αυτά, υιοθετώντας μια ήρεμη και θετική στάση είμαστε σε θέση να ανταποκριθούμε πιο αποτελεσματικά στις καταστάσεις της ζωής και γενικά στις καθημερινές μας εργασίες.  Δεν είναι παρά ένας συνεχής αγώνας, εσωτερικός και εξωτερικός.

• Τι σημαίνει όμως εσωτερικός και τι εξωτερικός αγώνας;
• Ποιος αγωνίζεται κάθε φορά και γιατί;
• Ποια η στάση του καθημερινού ανθρώπου και ποια του Μυημένου έναντι του αγώνα αυτού;
• Είναι δυνατό να αποκοπεί και να διαφοροποιηθεί πλήρως ο εξωτερικός από τον εσωτερικό αγώνα;
• Πως είναι δυνατό να διασφαλιστεί γενικότερα ένα νικηφόρο αποτέλεσμα και ποιοι νόμοι δραστηριοποιούνται γι’ αυτό;
• Γιατί ο εσωτερικός αγώνας έχει το προβάδισμα και που έγκειται η αξία του αγώνα αυτού;
• Ποια η σημασία της αρχής αυτής στην πνευματική μας αναγέννηση;

Αυτά τα ερωτήματα και άλλα πολλά, θα προσεγγίσουμε μέσα από την Διδασκαλία του Κριναετού.

Στη συνέχεια, μπορείτε να παρακολουθήσετε την σχετική ομιλία:

Επιπλέον της εικόνας, για όποιον επιθυμεί να κατοχυρώσει τα προαναφερθέντα νοήματα, ακολουθεί και το κείμενο της ομιλίας.

Εσωτερικός αγώνας είναι αυτός που οδηγεί στο σκοπό της ζωής , μέσω της δημιουργίας και εκδήλωσης αληθινής και εξελιγμένης προσωπικότητας.
Εξωτερικός αγώνας είναι αυτός που σχετίζεται με την ζωή , την επιβίωση, την καθημερινότητα.

Δύο είναι οι όροι, τόσο για τον εσωτερικό, όσο και για τον εξωτερικό αγώνα. Εγώ και ο εαυτός μου, για τον πρώτο και η δυάδα, Εγώ και το περιβάλλον, για τον δεύτερο.

Στον άνθρωπο υπάρχει το Εγώ, ο Ανώτερος εαυτός και η Προσωπικότητα του Εγώ,  ο κατώτερος εαυτός. Επίσης, η φύση του ανθρώπου είναι διφυής, από πνεύμα και ύλη, η οποία ύλη αντιστέκεται σε ό, τι επιδιώκεται από το πνεύμα και για να αντιμετωπίσουμε αυτή την ασυνείδητη αντίσταση, χρειάζεται να της επιβληθούμε , μέσω της ισχύος του πνεύματός μας.

Εάν λοιπόν ο αντίπαλός μας είναι ο κατώτερος μας εαυτός, με τα ελαττώματα της υλικής μας υπόστασης, τα πάθη της ψυχής και τις κακίες και τα βάρη της νόησης, ανάλογα, ο Ανώτερος εαυτός μας ή το Ανώτερο Εγώ, δεν είναι παρά, ο σύμμαχός μας.

Το Ανώτερο ή Υπερουσιαστικό Εγώ, είναι αυτό που καθοδηγεί το πνεύμα του ανθρώπου και τον ωθεί να ενωθεί με τα άλλα όντα και τον Δημιουργό του. Στον υλικό κόσμο όμως όπου κατερχόμενο και ενσαρκούμενο διαβιεί , χαρακτηρίζεται από την ατομικότητα.

«…… Συναισθάνεται ότι έχει καταστεί πλέον μονάδα φαινομενικά ανεξάρτητη από το σύνολο. Αποτέλεσμα αυτού του ακαθόριστου συναισθήματος, είναι η γέννηση του αισθήματος της απομόνωσης, που με τη σειρά του οδηγεί στην ανάπτυξη του αισθήματος της αυτοσυντήρησης ».

Τα αισθήματα αυτά της απομόνωσης και της αυτοσυντήρησης, όταν διογκωθούν, καταγράφονται στην αισθητική κατάσταση του ανθρώπου, τον κρατούν δέσμιο της κατωτερότητάς του, τον οδηγούν στην Εγωπάθεια και τον εγωκεντρισμό και τον εμποδίζουν να εξελιχθεί, καθώς χάνει κάθε επικοινωνία με τον Ανώτερό του Εαυτό.

Ο εσωτερικός αγώνας λοιπόν έγκειται σε αυτήν την προσπάθεια, να βελτιωθούμε και να συνειδητοποιηθούμε, ώστε να συνάψουμε σχέση με τον Ανώτερο μας Εαυτό, αλλά και να διατηρήσουμε αυτή τη σχέση. Άλλωστε, η προσωπικότητά μας αποκτά αξία, εξελίσσεται και ακτινοβολεί μόνο όταν κάνουμε σε συνεχή βάση δυάδα με τον Ανώτερο εαυτό μας.

Αυτό επιτυγχάνεται ανεβάζοντας το επίπεδο της συνειδητότητάς μας, με την αυτοπαρατήρηση, την αυτοανάλυση, με τον έλεγχο των συναισθημάτων, την κυριαρχία επί των ελαττωμάτων και των παθών, την ιεράρχηση των αναγκών, την ενίσχυση και ανάδειξη των προτερημάτων μας σε αρετές.

Έτσι δημιουργούμε τις κατάλληλες συνθήκες ώστε το Ανώτερο Εγώ να εκδηλώσει τις ιδιαίτερες αρετές του κι όταν λέμε κατάλληλες συνθήκες , εννοούμε την καθαρότητα, την αγνότητα και την εύρυθμη και ιεραρχημένη λειτουργία των υποστάσεών μας.

Ας μην ξεχνάμε, ότι το πνεύμα μας, πρέπει να άρχει, να ερευνά και να απασχολείται με ανώτερες ιδέες, μακριά από νοητικά εμπόδια και σκέψεις που μπορεί να ταράξουν την διαύγεια που πρέπει να το διακρίνει .

Η ψυχή, ως ενδιάμεσος παράγοντας ένωσης πνεύματος και σώματος, απαλλαγμένη από ηθικά βάρη, να δονείται μόνο από αγνά συναισθήματα, φιλίας, συμπόνιας και αδελφοσύνης και να διακατέχεται από ηρεμία και γαλήνη.

Το σώμα υγιές και δραστήριο να εκτελεί τις εντολές του πνεύματος, συμβάλλοντας μέσω της κίνησης, έμπρακτα στην εξέλιξή μας στο φυσικό επίπεδο.

Δεν έχουμε λοιπόν, παρά να ακολουθήσουμε τις συμβουλές του Μνήμωνα : “Να γίνουμε αυστηροί και σκληροί κριτές των πράξεών μας, να επανορθώνουμε αδυσώπητα τις αδυναμίες μας και να ζούμε χωρίς την αθυμία , την οργή και την ανία αλλά με χαρά, γαλήνη και ηρεμία.”

Αυστηρός στη μύηση, είναι εκείνος του οποίου οι σκέψεις και οι πράξεις ταυτίζονται πλήρως με τις ανώτερες αρχές και τα ανώτερα πνευματικά ιδεώδη.
Δίκαιος και συγχρόνως ηθικός, χαρακτηρίζεται από αυστηρότητα για τον εαυτό του και επιείκεια για τους άλλους.

Ο εξωτερικός αγώνας αφορά την καθημερινότητά μας, την επιβίωση μας, τις ανάγκες μας, την εξασφάλιση των απαραίτητων αγαθών και σίγουρα έχει να κάνει και με την υπεράσπιση της ύπαρξής μας.

Για να συμβάλλει ο εξωτερικός αγώνας στην εξέλιξή του ατόμου, θα πρέπει να συμβαδίζει με τον εσωτερικό αγώνα.

Σίγουρα δεν είναι επιλήψιμο να αγωνίζεται κανείς για να εξασφαλίσει τα απαραίτητα αγαθά, ώστε να καλύψει τις ανάγκες του και τις ανάγκες εκείνων που προστατεύει. Είναι όμως οι ανάγκες αυτές πραγματικές ή μήπως είναι επίπλαστες;

Eάν η ζυγαριά γέρνει προς το ατομικό συμφέρον και τον εγωκεντρισμό, ο άνθρωπος αδυνατεί να ασκήσει την διάκριση και βλέπει παντού εχθρούς. Οι αρνητικές σκέψεις μπλοκάρουν την ροή της ζωτικής του ενέργειας και η ψυχή του πλημμυρίζει από φόβο, πόνο, σκληρότητα για τον συνάνθρωπο και για τον ίδιο του τον εαυτό, μπαίνοντας υποσυνείδητα σε μια κατάσταση αυτοτιμωρίας.

Πρόκειται για μια μάχη μεταξύ του κατώτερου και του ανώτερου εαυτού, μεταξύ της ατομικότητας και της προσωπικότητας, μεταξύ της ύλης και του πνεύματος, μεταξύ του φωτός και του σκότους, μεταξύ της τάξης και της αταξίας.

Ο στόχος, είναι η νίκη. Είναι νίκη υπέρβασης του ίδιου μας του εαυτού. Επομένως «Αγωνίζομαι» σημαίνει « Νικώ». «Η ατομική γνώση της Αληθείας μετατρέπεται σε συνείδηση μόνον όταν οι καθημερινές μας πράξεις χαρακτηρίζονται από απαράμιλλη ηθική, ολοκληρωτικά, σταθερά και μόνιμα, ανεξάρτητα από τις δυσκολίες της ζωής και τις θυσίες που απαιτούνται.»

Την Συνείδηση συνθέτουν: η Αγάπη ως Καλοσύνη, συγχωρητικότητα, καρτερικότητα, πραότητα….. και η Σοφία ως Δικαιοσύνη, ευθύτητα, σύνεση, τάξη, εντιμότητα, ταπεινοφροσύνη, συνέπεια ….

Ο αγώνας, είναι κυρίως προσωπικός, διότι γίνεται μέσα μας και συνίσταται στην πάταξη του δαίμονα που εμείς οι ίδιοι έχουμε δημιουργήσει και δεν είναι άλλος από τον εγωϊσμό και o τρόπος που χρησιμοποιεί για να επιφέρει την ήττα μας, είναι η πλάνη.

Με την απόκτηση όμως συνείδησης ο εσωτερικός αγώνας θα νικήσει την πλάνη. Αντιστάθμισμα σ’ αυτή την αδιάκοπη πάλη, είναι η συνεχής ανανέωση, άνοδος και διεύρυνση της συνείδησής .

Πρόκειται για μια προσπάθεια δύσκολη, πολλές φορές επώδυνη και συνεχή, μέχρι το τέλος της ζωής μας, διότι και την ύστατη ακόμα στιγμή , μπορεί να χαθεί ό,τι με κόπο έχει αποκτηθεί.

Στην διδασκαλία μας αναφέρεται:

«Σου υπενθυμίζω δύο πράγματα τα οποία ένας μυημένος ουδέποτε πρέπει να λησμονεί: ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΗ ΜΙΚΡΟΤΗΤΑ ΣΟΥ. Είσαι μέγας, διότι δύνασαι να συλλάβεις την σκέψιν του Θεού και να την εκτελέσεις. Είσαι ελάχιστος και δύνασαι να συντριβείς και να εκμηδενισθείς από τον μηχανισμόν της ύλης, που η μαγεία του Απολύτου την ζωντανεύει. Έσω λοιπόν ταπεινός.»