ΝΑ ΛΕΕΙ ΠΑΝΤΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ
Η Αλήθεια έχει την πηγή της στο Απόλυτο και εκδηλώνεται σε μας στο σχετικό.
Η Αλήθεια είναι το φως που οδηγεί το Πνεύμα. Στο υλικό επίπεδο δεν είναι άλλη από την Πραγματικότητα. Η Ηθική είναι ο Νόμος του Καλού, της Αλήθειας, της Αγάπης και της Σοφίας.
Το χαρακτηριστικό γνώρισμα της Αλήθειας είναι η Απλότητα.
- Γιατί ο άνθρωπος οφείλει να λέει πάντα την Αλήθεια;
- Ποια είναι τα εμπόδια, που μας απομακρύνουν από την Αλήθεια;
- Ποιες είναι οι προϋποθέσεις για να μας αποκαλυφθεί η Αλήθεια;
- Τι μπορούμε να κάνουμε για να εφαρμόσουμε την Αλήθεια και την Ηθική στη ζωή μας;
Θα προσπαθήσουμε να την ερευνήσουμε, να την αναζητήσουμε γύρω μας, στο περιβάλλον μας, στην δημιουργία αλλά κυρίως εντός μας, μέσα από την Αλήθεια της διδασκαλίας του Κριναετού.
Στη συνέχεια, μπορείτε να παρακολουθήσετε την σχετική ομιλία:
Επιπλέον της εικόνας, για όποιον επιθυμεί να κατοχυρώσει τα προαναφερθέντα νοήματα, ακολουθεί και το κείμενο της ομιλίας.
Αποτέλεσμα αυτού είναι ό,τι ανώτερο υπάρχει μέσα μας, να τείνει να γνωρίσει την Αλήθεια. Γι’ αυτό το λόγο, ο άνθρωπος ωθείται πάντοτε στην αναζήτηση του αληθινού και επομένως η πνευματική αναζήτηση της αλήθειας, οδηγεί στην ανωτερότητα.
Αναζητώντας ο άνθρωπος την Αλήθεια, είναι υποχρεωμένος να χρησιμοποιήσει τις αρετές του πνεύματός του, που δεν είναι άλλες από την Φαντασία, την Θέληση και την Ισχύ. Έτσι, το πνεύμα φαντάζεται την Αλήθεια και η διάνοια την σκέπτεται και την συλλαμβάνει. Αυτό, θα μπορούσε να σημαίνει ότι το πνεύμα και οι δραστηριότητές του, δεν μπορούν παρά να συλλαμβάνουν μόνο την Αλήθεια.
Αν ήταν έτσι, τότε κάθε δραστηριότητα του ανθρώπου θα είχε ανώτερο προσανατολισμό. Η πραγματικότητα όμως της άγνοιας, της ανελευθερίας, της ασυνειδησίας, της βίας, του μίσους και της αμάθειας, μας κάνουν να διαπιστώνουμε συνεχώς, ότι οι πνευματικές μας δραστηριότητες δεν είναι πάντοτε αγνές και ότι μπορούν να εξυπηρετήσουν τόσο το Καλό, όσο και το κακό. Τι είναι λοιπόν αυτό που διαστρεβλώνει την αγνότητα του πνεύματος και ο άνθρωπος παρασύρεται στην κατωτερότητα;
Είναι διότι οι εγκεφαλικές λειτουργίες, όπως και κάθε τι υλικό, εμπεριέχουν την ατέλεια. Οι διανοητικές λειτουργίες, υπόκεινται στους εξελικτικούς νόμους και στην ατομική προσπάθεια, όπου η τελειότητα είναι κατάκτηση και όχι έμφυτα δεδομένη. Είναι επόμενο λοιπόν, κάποιες από τις λειτουργίες του εγκεφάλου μας να είναι ατελείς και κάποιες από τις διανοητικές μας λειτουργίες, να μην είναι ακόμα ολοκληρωμένες.
Θα μπορούσαμε να πούμε λοιπόν ότι η ατέλεια των εγκεφαλικών και διανοητικών λειτουργιών, έχει σαν αποτέλεσμα την πλάνη. Εκτός όμως αυτού υπάρχει και μια ακόμη αιτία της απομάκρυνσης του ανθρώπου από την Αλήθεια κι αυτή είναι ο εγωισμός.
Ένας σίγουρος τρόπος για να αντιμετωπίσουμε τον δαιμόνιο πράκτορα του πονηρού μέσα μας, είναι να αναζητούμε σταθερά, μεθοδικά και μόνιμα την Αλήθεια κι αυτό μας βοηθά να μην εγκλωβιζόμαστε στην εγωκεντρική απομόνωση και να ξεπερνάμε την πεζή καθημερινότητα. Επίσης όταν αναζητούμε την Αλήθεια, καταπιανόμαστε με ανώτερες καταστάσεις και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να ταυτιζόμαστε και να συμπλέουμε με αυτές.
Αυτά τα ανώτερα ιδεώδη, έχουν σαν αποτέλεσμα την ισχυροποίηση και εξέλιξη της προσωπικότητάς μας, ώστε να έχουμε τη δύναμη και το σωστό τρόπο, να αντιστεκόμαστε στην αδικία και την πλάνη, που εκφράζουν συνήθως οι συνάνθρωποι από υστεροβουλία, εγωισμό, πλάνη και άγνοια.
Στα πρώτα βήματα για την αναζήτηση της αλήθειας, μέσω της εξελικτικής μύησης, πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί και να αποφεύγουμε τον πειρασμό του νοητικού δογματισμού, διότι η αλήθεια δεν συζητιέται, εξηγείται και ή κατανοείται ή παραμένει ακατανόητη.
Συνεπώς είναι άσκοπο να συζητά κανείς ιδιαίτερες απόψεις, διότι ο δογματικός άνθρωπος, μέσα από την ανασφάλεια της ημιμάθειας ή τη στενομυαλιά του φανατισμού, αναζητά απόλυτες βεβαιότητες και με αυτό τον τρόπο, απομακρύνεται από την Αλήθεια.
Δεν θα πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι στο υλικό επίπεδο που ζούμε, η Υπερουσιαστική Αλήθεια εκφράζεται με την τελειότητα της απλότητας και γι’ αυτό ο Δημιουργός μας έδωσε την έμφυτη ικανότητα, να μπορούμε να κατανοούμε την απλότητα της αλήθειας που μας αναλογεί, μέσω της φωνής της συνείδησης. Όμως για να μπορούμε να ακούμε τη φωνή της συνείδησης, οφείλουμε να ζούμε σε κατάσταση αγνότητας.
Ένας άλλος πειρασμός που καραδοκεί να πλανέψει την διάνοιά μας και να μας απομακρύνει από την Αλήθεια, είναι αυτός του φανατισμού, ο οποίος οδηγεί τον άνθρωπο στο να παραβλέπει τη σχετικότητα της ύπαρξής του, τους περιορισμούς της διανοίας του , τον εγωκεντρισμό και την απομόνωσή του από το σύνολο, φανατίζοντας έτσι την διάνοιά του και προσπαθώντας να φανατίσει και τους συνανθρώπους του, με αυτό το ελάχιστο μέρος της Αλήθειας, που με τη βοήθεια του Θεού, ίσως μπόρεσε να αντικρύσει.
Ο άνθρωπος αυτός εγκλωβίζεται σε μια πρόσκαιρη αλήθεια που συνέλαβε, δογματίζεται υπέρ αυτής, φανατίζεται και φανατίζει και διαμορφώνει συνήθως την αντίληψη ότι, αυτό το σχετικά ελάχιστο που κατανόησε από την ενασχόλησή του με την Αλήθεια, εκπροσωπεί στην Ολότητά της την Μία και Μοναδική Αλήθεια, σε όλο της το μεγαλείο.
Έτσι, με τις δυνάμεις του οικτρά περιορισμένες, φατριάζει και συγκροτεί κοινωνικές ομάδες, που χωρίς κανένα ηθικό φραγμό, προσπαθούν να επιβάλουν σε όλους τους άλλους, τις δικές τους πεποιθήσεις.
Βρίσκει έτσι τους όμοιούς του και μαζί συγκροτούν ένα τυφλό και παράλογο πλήθος, που διοχετεύει τη βία του περιορισμού, της άγνοιας και της εχθρότητας, προς οτιδήποτε δεν ενστερνίζεται τις απόψεις τους.
Τελικά, ενώ η Αλήθεια μπορεί να φωτίσει την διάνοιά μας, συνήθως λείπει από τις πράξεις μας και τούτο οφείλεται στο ότι το πνεύμα έχει χάσει την πρωτοκαθεδρία του τρισυπόστατού μας, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να προεκτείνει τις σωστές ιδέες στο ψυχικό και υλικό – σωματικό επίπεδο, διότι αυτές (οι ιδέες) συγκρούονται με τα πάθη και τις φοβίες της ψυχής, καθώς και τις υπέρμετρες ανάγκες του σώματος.
Η ισορροπία λοιπόν των 3 υποστάσεών μας και επομένως η σωστή ιεράρχησή τους, είναι προϋπόθεση για την ευθυγράμμιση των σκέψεων, λόγων και πράξεών μας, με την Αλήθεια.
Η Αλήθεια έχει δύο αρνήσεις: την πλάνη και το ψέμα. Η πλάνη είναι ασυνείδητο ψέμα, ενώ το ψέμα είναι συνειδητή πλάνη. Το ψέμα είναι συνειδητό κακό και καταρρακώνει το ήθος και το κύρος μας. Η πλάνη συσκοτίζει το πνεύμα μας, γιατί περιέχει κάποια δόση αλήθειας, την οποία όμως διαστρεβλώνει.
Την πλάνη μπορούμε να την αποφύγουμε, σε κάποιο ποσοστό, με τη έρευνα της Αλήθειας, την πνευματικότητα, την ηθική. Αν στον άνθρωπο δεν αντιστοιχεί η τελειότητα, διότι λόγω επιπέδου είναι δύσκολο να αποφύγει την πλάνη, δεν έχει καμία δυσκολία να αποφύγει το ψέμα, αρκεί βεβαίως να το θελήσει. Η αποφυγή του ψεύδους είναι μέσα στις δυνατότητες κάθε ανθρώπου, εφόσον σέβεται τον εαυτό του.
Πηγή της Αλήθειας είναι η Μονάδα, ο Θεός, εκφράζεται μέσω του Θείου Λόγου και στόχο έχει την αποκατάσταση του ανθρώπου.
Η Αλήθεια απελευθερώνει. Η Αλήθεια ενώνει, ενώ το ψέμα διαιρεί και διαχωρίζει τους ανθρώπους, πολλαπλασιάζει τον εαυτό του.
Ο άνθρωπος που αποσκοπεί και στοχεύει στην απόκτηση αληθινής και ηθικής προσωπικότητας, είναι υποχρεωμένος να λέει πάντα την Αλήθεια.
Η αλήθεια στο υλικό επίπεδο, δεν είναι άλλη από την πραγματικότητα. Στο ψυχικό επίπεδο είναι «το αληθές». Στο πνευματικό επίπεδο, όπου οι μορφές δεν είναι ρευστές, αλλά αποκρυσταλλωμένες, βρίσκεται η Αλήθεια.
Συμπερασματικά:
1. Η Αλήθεια, αν και απόλυτη στο επίπεδό της (Υπερουσία), στο επίπεδό μας (Ουσία) εκφράζεται με απλότητα.
2. Η Αλήθεια είναι αποκαλυπτική και εμφανίζεται σε κάθε φιλότιμο και ευσεβή ερευνητή.
3. Η Απόλυτη Υπερουσιαστική Αλήθεια, εκφράζεται απλά στη φύση, με τους φυσικούς νόμους.
4. Οι μοναδικοί, ίσως, τρόποι που μπορούμε να προσεγγίσουμε την Αλήθεια, είναι ο Νόμος της Αναλογίας και η αρετή της διπλής παρατηρητικότητας.
5. Η μοναδική, ίσως, κατάσταση που μας επιτρέπει να προσεγγίσουμε την Αλήθεια είναι η Αγνότητα, που επιτυγχάνεται με την εξάγνιση και την ηθικοποίηση της προσωπικότητάς μας. Η τήρηση του Νόμου της Αναλογίας και η αρετή της διπλής παρατηρητικότητας, είναι η μισή προσπάθεια, διότι η Αλήθεια τελικά, δεν αποκαλύπτεται σε αυτόν που την αναζητά, αλλά, σε αυτόν, που ενώ την αναζητά, έχει ταυτόχρονα κατακτήσει την αγνότητα.
6. Η Πίστη μας συνδέει με καθετί το Ανώτερο, επομένως και με την Αλήθεια.
Η ανθρωπότητα έχει λησμονήσει την Μία, Μοναδική και Απόλυτη Αλήθεια, που δεν είναι άλλη από την Αγάπη, τον αιώνιο αυτόν Συμπαντικό Νόμο, που δημιουργεί, συντηρεί και εξελίσσει το Σύμπαν και όλα τα δημιουργήματα.
Ας προσπαθήσουμε να την βιώνουμε και να την υπενθυμίζουμε, μέσα από τις πράξεις μας, στους συνανθρώπους μας, ώστε όλοι μαζί να ακολουθήσουμε το φως της, που θα μας οδηγήσει στην επάνοδο και την ένωση με την πηγή μας, την Ενιαία Συνείδηση, την Μονάδα, την Αλήθεια, τον Θεό.
Ας έχουμε πάντοτε υπόψη μας τους εξής βαθυστόχαστους λόγους:
«Όποιος γνωρίζει όλα τα πράγματα, σημαίνει πως αγαπά όλα τα πράγματα».
