Μ.Τ. ΑΛ. ΧΡΙΣΤΟΦΙΔΗΣ
(24/12/1924 – 5/3/2009)
Στις 5/3/2009 έφυγε από τη ζωή ο Μ.Τ. Αλέξανδρος (Χριστοφίδης).
Ως συνήθως, σε τέτοιες περιπτώσεις, κάνουμε κάποια αφιερώματα στους προπάτορές μας, για να τους τιμήσουμε βεβαίως αλλά και να μη ξεχνάμε την προσφορά τους και την αφοσίωσή τους στο έργο των Σεβαστών μας Διδασκάλων, με αποτέλεσμα την εδραίωση του Τάγματος αλλά και τη βοήθεια προς τα μέλη του, με τις εργασίες τους και βέβαια με το παράδειγμά τους.
Ο Μ.Τ. Αλέξανδρος λοιπόν, είναι ένας από αυτούς τους προπάτορες, που και παραδείγματα μας άφησε αλλά και εργασίες, στις οποίες προστρέχουμε πολύ συχνά.
Γεννήθηκε στις 24/12/1924 στο Κάϊρο όπου και μεγάλωσε.
Λόγω του ότι η οικογένειά του είχε περιορισμένες οικονομικές δυνατότητες, άρχισε να εργάζεται από τα 17 του χρόνια, στην αρχή ως εμποροϋπάλληλος και αργότερα ως υπάλληλος στην αμερικανική βάση, κοντά στο Κάϊρο. Σε ηλικία επίσης 17 ετών προσχώρησε και στο Τάγμα και αφιερώθηκε στα ταγματικά ιδεώδη με όλη τη δύναμη της ψυχής και του πνεύματός του, έως το τέλος της ζωής του.
Το νεαρό της ηλικίας του όταν προσχώρησε στο Τάγμα, έδειχνε προφανώς ένα πνεύμα ανήσυχο, ερευνητικό και βέβαια προοδευτικό, με την ρατσιστική κατάσταση εκείνης της εποχής και βεβαίως της χώρας.
Είχε αντιμετωπίσει πολλές αντιξοότητες στη ζωή του, όπως όταν είχε παντρευτεί με μια σύντροφο την οποία υπεραγαπούσε και την είδε να πνίγεται μπροστά στα μάτια του χωρίς να μπορεί να τη βοηθήσει.
Αυτό ήταν το πρώτο μεγάλο κτύπημα γι’ αυτόν, που το ακολούθησαν ο θάνατος της μιας του κόρης, που συνέβη χρόνια αργότερα στην Ελλάδα και ο θάνατος του γιού του όταν διένυε την έβδομη 10ετία της ζωής του. Είναι αξιοσημείωτο να αναφερθεί ότι όταν πέθανε η κόρη του, το πρωί ήταν η κηδεία και το απόγευμα πήγε κανονικά στο κολέγιο για να μη χάσουν τα μέλη τη συνεδρίαση.
Όταν μετά την επανάσταση του Νάσερ στην Αίγυπτο, οι Έλληνες της Αιγύπτου εκδιώχθηκαν και ήρθαν στην Ελλάδα, εκείνος πήρε μετάθεση για την αμερικανική βάση της Λιβύης, όπου, αποκομμένος από τα ταγματικά δρώμενα για 10 χρόνια, συνέχισε να μελετά και να εφαρμόζει τη διδασκαλία. Στα μέσα της 10ετίας του 1960, μετατέθηκε στην αμερικανική βάση του Ελληνικού, απ’ όπου και συνταξιοδοτήθηκε.
Αμέσως μετά τον ερχομό του στην Ελλάδα, έλαβε ενεργό μέρος στα ταγματικά δρώμενα, όπως τα βρήκε διαμορφωμένα από τους αδελφούς Έλληνες της Αιγύπτου που είχαν έρθει νωρίτερα.
Ονομάστηκε προφορικά και στη συνέχεια επίσημα Ταξιάρχης, από τον Υ.Μ. Τ. Γεώργιο, όταν στα 34 χρόνια του, έκανε μια εξαιρετική ομιλία για τον Δημιουργικό και τον Μεταμορφωτικό Παράγοντα. Τον Γεώργιο Αγάθο τον υπεραγαπούσε, τον θαύμαζε, τον θεωρούσε ταγματικό πρότυπο και οδηγό του.
Για την προσφορά, την αφοσίωση, την μεθοδικότητα και τις άλλες ικανότητές του, ονομάστηκε Μεγάλος Ταξιάρχης από τον Ύπατο Μ.Τ. Στυλιανό. Αργότερα προσχώρησε στη νεοϊδρυθείσα τότε από τον Αν. Ταξιάρχη Γεώργιο Κατσούλη, Ταξιαρχία Αττικής, παραιτούμενος του βαθμού του Μ. Ταξιάρχη, ώστε ο βαθμός του να μην υπερβαίνει εκείνον του ιδρυτή της Ταξιαρχίας.
΄Οσοι τον είχαμε ζήσει από κοντά, έχουμε και κάτι να πούμε ή να θυμηθούμε, που ίσως κάποια να μας ξένιζαν γιατί πιστεύαμε ότι ήταν αποτελέσματα μιας κάποιας εσωτερικής σκληρότητας, που τελικά δεν ήταν έτσι. Η προσήλωσή του στου Κανονισμούς και η αυτοπειθαρχία του, δεν επιδέχονταν συζήτηση. Δεν ανέτρεπε το Ταγματικό του πρόγραμμα, ούτε και για πολύ σοβαρά γεγονότα και δεν ήταν λίγα αυτά που του είχαν συμβεί, όπως αναφέραμε παραπάνω. ΄Ισως κάποιες φορές, να άγγιζε τα όρια της υπερβολής, παραβλέποντας τα όρια της αντοχής του, προκειμένου να αναβληθεί η συνεδρίαση ενός κολεγίου ή η συνάντηση με τον Εταίρο του.
Οι εργασίες του ήταν πολύ διαφωτιστικές, όπως και οι ομιλίες του αλλά και οι ασκητικές του πολύ βοηθητικές, τα αποτελέσματα των οποίων ζητούσε επίμονα και με λεπτομέρειες.
Σε μια ομιλία του για την Ψυχή και αναφερόμενος στο πάθος, είχε πει:
«Όμως, αφού το πάθος είναι αλλοφροσύνη της ψυχής, επιτρέπεται ένας μυημένος να έχει πάθη; Αν αναφερόμαστε στον κανόνα, δηλ. στα αρνητικά πάθη, τότε η απάντηση είναι οπωσδήποτε ΟΧΙ. Ωστόσο αν αναφερόμαστε στην εδραίωση και διάδοση του Τάγματος, τότε, αν ο μυημένος στερείται του ανάλογου δημιουργικού πάθους, το Τάγμα μας δεν πρόκειται ποτέ να εδραιωθεί στη γη. ΄Η λοιπόν το κάνουμε μεράκι και το βάζουμε ως προτεραιότητα αριθμός ΕΝΑ στη ζωή μας, οπότε υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες εδραίωσής του ή του δίνουμε παρακατιανή προτεραιότητα και ο χρόνος συνεχίζει να κυλά, όπως πριν, ενώ εμείς οι αφελείς διατηρούμε την ψευδαίσθηση ότι εξυπηρετούμε το θείο έργο των Σεβαστών μας Διδασκάλων».
Σας παραθέτουμε κάποια αποσπάσματα από σχετικές αναφορές κάποιων αδελφών μας :
«Για τον Αλέξανδρο Χριστοφίδη έχουν εκφραστεί κατά καιρούς πολλές και διαφορετικές γνώμες, ανάλογες με τη νοοτροπία, την ανομοιότητα και την εμπειρία που είχαν απ’ αυτόν όσοι αδελφοί τον γνώρισαν, διδάχθηκαν απ’ αυτόν ή συνεργάστηκαν μαζί του. Όλοι όμως, ακόμη και σήμερα, συμφωνούν σε ένα σημείο: Εκπροσωπούσε μια εξαιρετική εκδήλωση της αρετής της πνευματικής Ισχύος και των αρετών που συνδέονται μ’ αυτήν, υποστηριζόμενες, ασφαλώς, από μια επιμελώς εκπαιδευμένη, ακλόνητη Θέληση. Δύναμη σωματική, ψυχική και πνευματική, σταθερότητα που συχνά έμοιαζε να αγγίζει τα όρια της ακαμψίας, αμεσότητα, αποφασιστικότητα, έμπρακτη και ανυποχώρητη εφαρμογή, ακλόνητη πίστη στους Διδασκάλους, το Έργο και στον εαυτό του. Αυτά ήταν κάποια βασικά χαρακτηριστικά του Μεγάλου Ταξιάρχη που δεν αμφισβητούνται από οποιονδήποτε καλοπροαίρετο αδελφό. Θα αποτελούσε όμως μεγάλη αδικία στη μνήμη και την παρακαταθήκη που μας άφησε, αν η εικόνα του περιοριζόταν μόνο σ’ αυτά.
Ως Διευθυντής Κολεγίου ήταν η προσωποποίηση της αυστηρότητας με την ουσιαστική, ταγματική έννοια. Οι κρίσεις του για τους κατωτέρους του περιείχαν την αυστηρότητα του Διδασκάλου, την γενναιοφροσύνη του ανωτέρου και την καλοσύνη του ανθρώπου. Ήταν άκαμπτος και ανυποχώρητος στην εφαρμογή των κανονισμών του Κολεγίου, καυτηρίαζε τις ολιγωρίες και τις αμέλειες, οδηγούσε το Κολέγιο συνεχώς και σταθερά μπροστά, χωρίς όμως ποτέ να θίξει και να προσβάλλει κανένα μέλος προσωπικά. Ακόμη και όσοι αδελφοί αργότερα δεν συμφώνησαν με τον τρόπο του, ίσως να μην υποψιάστηκαν ποτέ ότι κατάφεραν να το κάνουν, γιατί τους είχε δώσει τα εφόδια να πατήσουν μυητικά σταθερά στα πόδια τους».
Ο Αλέξανδρος Χριστοφίδης, αναμφισβήτητα, ήταν μια προσωπικότητα στην οποία ήταν προτιμότερο να μην αναζητούσε κανείς εύκολες συναισθηματικές προσεγγίσεις, ψυχικά μελοδράματα και παρόμοιου είδους ανακουφιστικές αλλά αμφίβολες τελικά ακρότητες. Στην πραγματική ανάγκη ή και ένδεια οποιασδήποτε μορφής των αδελφών όμως, ήταν πάντοτε παρών, όχι απαραίτητα με την αρετή της ψυχικής τρυφερότητας, αλλά με το χάρισμα ενός ταγματικού φάρου που εξέπεμπε το στίγμα της σωτήριας σε κάθε στιγμή επιλογής και του ορθού προσανατολισμού. Αν κάποιος αδελφός/ή αντιμετώπιζε προσωπικό πρόβλημα, το μόνο που σίγουρα μπορούσε να περιμένει μέσα στις δυσκολίες του ήταν το τηλεφώνημα που σίγουρα θα ερχόταν από τον «κυρ Αλέκο» όπως τον λέγαμε, και που με τα κατάλληλα κάθε φορά λόγια, τα μετρημένα, «δανεισμένα» από τη Διδασκαλία θα του αναζωπύρωναν την πίστη και την ελπίδα. Παράλληλα, θα έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του ώστε να λύσει το πρόβλημα, όσο αυτό ήταν εφικτό.
Τα πολλά λόγια σχεδόν πάντοτε καλύπτουν την ουσία.
Ο Μεγάλος Ταξιάρχης Αλέξανδρος, έμοιαζε με βράχο στην άκρη τρικυμισμένης θάλασσας. Όχι λείος απ’ τα κτυπήματά της, αλλά σταθερός, υπερήφανος και αμετακίνητος. «Αν είχατε κόκκο πίστης θα μετακινούσατε βουνά», είχε πει ο μεγάλος Μυητής των ανθρώπων. Η πίστη είναι Ισχύς! Όσοι είχαν ανάγκη να πιαστούν απ’ αυτό το βράχο, τα κατάφεραν, γιατί βρέθηκε εκεί, ριζωμένος από την Πρόνοια των Σεβαστών μας Διδασκάλων. Κι όπως ο ναυαγός κοιτάζει κατάκοπος αλλά με ευγνωμοσύνη το βράχο που τον έσωσε, έτσι και κάποιοι από τους μαθητές του θα ευγνωμονούν τον Μεγάλο Ταξιάρχη Αλέξανδρο, τόσο σ’ αυτήν όσο και στην άλλη ζωή, ελπίζοντας να ανταποδώσουν με τις μικρές τους δυνάμεις το ελάχιστο στην ανθρωπότητα».
Μια αδελφή μας, είχε πει:
«Από την μυήτριά μου γνώρισα τα 15 θεωρήματα του αδελφού Εταίρου.
Από τον αδελφό Αλέξανδρο, γνώρισα την εφαρμογή, το παράδειγμα, την κατανόηση, την ανθρωπιά, την μεγαλοψυχία, τον σεβασμό της ελευθερίας, τη συνέπεια, την πατρική στοργή, την αφοσίωση στις ταγματικές αρχές, την αξιοπρέπεια.
Ακόμα, τη σημασία στη λεπτομέρεια, την ακρίβεια, τη σαφήνεια, την πιστή εφαρμογή του προκαθορισμένου προγράμματος, την προσήλωση στην εκτέλεση του καθήκοντος, την πειθαρχία, την αυστηρότητα στον εαυτό του, την προτεραιότητα υπ’ αριθμόν ΕΝΑ που είχε στη ζωή του το Τάγμα και η εφαρμογή της διδασκαλίας του.
Ήταν ο Διευθυντής, που πρώτα δοκίμαζε ο ίδιος την ασκητική και ύστερα την έδινε στα μέλη του κολεγίου για εφαρμογή. Πρώτος ανέφερε τα αποτελέσματα της ασκητικής στον εαυτό του, καθώς και τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε στην εφαρμογή της.
Αποτελούσε το ζωντανό παράδειγμα των όσων έλεγε, μετέδιδε και δίδασκε.
Εργαζόταν με υπομονή, επιμονή, μεθοδικότητα και ακούραστα, πολλές ώρες καθημερινά για την επεξεργασία της ταγματικής διδασκαλίας, τη διόρθωση, την επιμέλεια, την τελειοποίηση της εργασίας του που θα παρουσίαζε στο κολέγιο, της ομιλίας που θα έκανε για την επέτειο της ίδρυσης του Τάγματος, αλλά και για κάθε άλλη εορτή και εκδήλωση.
Ήταν ο ομιλητής που ποτέ δεν διέκοπτε τον συνομιλητή του, άκουγε με προσοχή, ενδιαφέρον και κατανόηση το πρόβλημα που είχες να του εκμυστηρευτείς. Πάντα έβρισκε πολλά στοιχεία, μέσα από την ταγματική διδασκαλία, για να σε παρηγορήσει, να σου δώσει κουράγιο και να τονώσει την ελπίδα και την πίστη σου στο Αόρατο και στους Σεβαστούς μας Διδασκάλους.
Η «αγαπημένη» του αρχή ήταν η ελευθερία και ο απόλυτος σεβασμός του προς αυτήν, τόσο για την προσωπική του, όσο και όλων των συνανθρώπων του, ανεξαιρέτως. Η εφαρμογή της ελεημοσύνης, ιδιαίτερα στο ψυχικό και πνευματικό επίπεδο, ήταν ο σκοπός και ο τρόπος της ζωής του».
Σε κάθε αφιέρωμα στον αείμνηστο αυτόν πρωτεργάτη του Τάγματος, θα επαναλαμβάνουμε το τρίπτυχο που μας υπενθύμιζε σε κάθε ευκαιρία:
- Πρώτη προτεραιότητα το Τάγμα.
- Κάθε μέρα και περισσότερη συνείδηση.
- Πρώτιστο καθήκον μας η εξεύρεση νέων εταίρων
Είθε το Αόρατο να ευλογεί και να αναπαύει την ψυχή του κοντά στους άλλους προπάτορές μας
Ακολουθεί ένα εικονοποιημένο αφιέρωμα στον Μ.Τ. Αλέξανδρο Χριστοφίδη.
